Καλή, μα όχι αρκετά καλή.......,  20.04.07 To "Forrest Gump" είναι η μεταφορά του επιτυχημένου σατιρικού βιβλίου του Γουίνστον Γρουμ, η οποία απέσπασε τη χρονιά προβολής της έξι Oscar, μα και ποικίλα αρνητικά σχόλια.
Το σενάριο θέλει τον ευαίσθητο και νοητικά καθυστερημένο Forrest(Tom Hanks) να ξεπερνά τα όρια του και να μετατρέπεται σε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, συμμετέχοντας χωρίς καν να το επιδιώξει, σε μερικά κοσμοϊστορικά γεγονότα απο το λυκαυγές της δεκαετίας του 60', μα και συναντώντας κορυφαίες προσωπικότητες, όπως ο Νίξον, ο Κένεντυ και ο Τζον Λέννον
Η ταινία μετατρέπεται γοργά στην απόλυτη Αmerican movie και χάρη στα προτωποριακά εφέ της για την εποχή κερδίζει τις εντυπώσεις.
Μέσα απο την ταραγμένη, αγαθή και κάποιες φορές αντισεξουαλική προσωπικότητά του Forrest, τo Aμερικανικό κοινό απαλλάχτηκε στιγμιαία απο κάθε βδελλυρό συναίσθημα και είδε την έννοια της πραγματοποίησης του ονείρου να ουσιαστικοποιείται.Στην προκειμένη περίπτωση όμως, ο ήρωας του film γεύεται την αναπόφευκτη πικρία του θανάτου και νιώθει οτι το κενό στην ψυχή του δύσκολα θα καλυφθεί.
Έτσι παρά την αξιοζήλευτη πορεία του, ο Forrest αποτελεί το κλασσικό παράδειγμα ανθρώπου που απογοητεύεται στο τέλος, με αποτέλεσμα να δώσει σε όλους τη δυνατότητα να αντιληφθούν πως ακόμη και η μεγαλύτερη επιτυχία δεν αναπληρώνει τα μεγαλύτερα συναισθηματικά κενά.
Αυτός απλώς αγαπούσε την Jenny......

 Αρκετά καλή ταινία, μα αδικημένη στα φετινά Oscar,  17.04.07 Με τη δημιουργία της τρίτης του ταινίας, απο τη στιγμή που αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του πίσω απο την κινηματογραφική κάμερα, ο Alejandro Gonzales Inaritou οληκληρώνει μια άτυπη τριλογία.Μαζί με το "Xαμένες αγάπες" και το "21 Γραμμάρια", η "Babel" συπληρώνει επάξια αυτό το τρίπτυχο, το οποίο αποτελεί προσφορά στο βωμό του πεσιμισμού και σχετίζεται άμεσα με το θάνατο και το συναίσθημα της απώλειας.
Το film, ακολουθώντας ξανά την πολυσύνθετη αφηγηματική πλοκή, μιμούμενο εώς ενός σημείου τα προγενέστερά του, δημιουργεί ποικίλες δραματικές εντάσεις κατα τη διάρκειά του.
Η τάση του μεξικανού σκηνοθέτη να εμβαθύνει στις πιο ενδόμυχες επιθυμίες και στην εξωτερίκευση ακόμη και των πιο ακραίων συναισθημάτων γίνεται αισθητή, ρίχνοντας στον "χορό" της "Babel" ένα πλουραλισμό εικόνων και συναισθημάτων, ανεμιγμένα με κοινωνικό προβληματισμό που αγγίζουν το θεατή, αφήνοντας του όμως μια γλυκόπικρη γεύση, καθώς η ταινία έμμεσα παρουσιάζειτην τραγωδία με ένα πιο αισιόδοξο τρόπο, προβαλλοντας μέσω της ιδέας του θανάτου, τον κεντρικό ρόλο που παίζει η ίδια η ζωή, η οποία παρά την εύθραυστη φύση της ανταπεξέρχεται εναντι κάθε αντιξοότητας.
Ακόμη, είναι αξιοπρόσεκτο το γεγονός οτι ο Inaritou υλοποιεί ένα ομολογουμένως δύσκολο έργο.Τα όμορφα πλάνα,το περίτεχνο μοντάζ,η καταπληκτική μουσικη της ταινίας(εμπνευσμένη απο τον(Gustavo Santaolalla)μα και χάρη στις αμφιλεγόμενες επιλογές του οσον αφορά το cast, απέδειξε σε κοινό και κριτικούς την αξία του.
Κατά τη γνώμη μου όμως, η μεγαλύτερη ικανότητα του, την οποία αξιοποιεί στο "Babel" είναι πως, αντίθετα με πολλούς μη αγγλοφωνους σκηνοθέτες, ο Ιnaritou δεν προβάλλει μέσω του έργου του τα εθνολογικά του στοιχεία, μα αγγίζει τα θέματα και τα προβλήματα που πραγματευεται η ταινία αναγνωρίζοντας τον οικουμενικό τους χαρακτήρα.Άλλωστε είναι εύκολο να κατανοήσει κανείς πως ο πόνος, η θλίψη, η απώλεια, είναι συναισθήματα θεμελιώδη, τα οποία χάνους αμέσως τον τοπικό τους χαρακτήρα και είναι τόσο παλιά όσο και ο άνθρωπος.

 Η ταινία είναι ίσως η καλύτερη αμερικανική ταινία που έχω, δεί διότι αγγιζει τα ευ�,  16.04.07 Η αναστάτωση που βιώνει μια τυπική αμερικανική οικογένεια, η στηλίτευση της συζυγικής υποκρισίας, ο θάνατος, ο πόθος , μα και το στοιχείο του παραλόγου συνθέτουν το μοτίβο της ταινίας του Sam Mendes,η σκηνοθεσία της οποίας του χάρισε το πολυπόθητο Oscar.
Η ιστορία ξεκινά απο τη στιγμή που ο καταπιεσμένος σύζυγος, αντιλαμβάνεται οτι η ζωή του εδω και χρόνια έχει περιέλθει σε ένα τέλμα.Η αναθεώρησή του για τη ζωή αλλά και ο ακραίος πόθος που τρέφει για μια φίλη της κόρης του, θα τον οδηγήσουν σε ραγδαία συμπεριφοριστική αλλαγή.
Το film κατακρίνει αδιάκοπα τον κομφορμισμό, το ψέμα και τον καθωςπρεπισμό συνοδευμένο απο αρκετή δόση ειρωνείας,"βιάζοντας" τις υποτιθέμενες αρχές,ενώ ανοίγει δρόμο για την ανάδειξει ενός αγνού έρωτα, φανερά όμως επηρεασμένου απο τα στοιχεία της εποχής.
Ο ώριμα παιδικός και απαράμιλλα γοητευτικός έρωτισμός πλανιέται στον αέρα και ανθίζει σαν τριαντάφυλλο(σήμα κατατεθέν της ταινίας).Χάρη σε αυτό, το στοιχείο του πρόστυχου καταπνιγεται δίνοντας σε όλους την ιδέα πως μέσα απο τις πιο σκοτεινές και αποκρουστικές ερωτικές επιθυμίες ξεπιδά η ομορφιά του σώματος και των συναισθημάτων.
Η σκηνοθεσία του Μendes είναι αξιοπρόσεκτη σε αυτή την πρώτη του κινηματογραφική δουλειά, καθώς καθοδηγεί τους ηθοποιούς με έξυπνο τρόπο, χώρις να τους δίνει μπόλικα περιθώρια λάθους, εντάσσοντας το προφίλ τος στον εσωτερικό ρυθμό του film.
Ακόμη, το σενάριο αποδεικνύεται ευρυματικό μέσω της απλότητας των μηνυμάτων που παρουσιάζει, αλλά και το εύρυμα της αναφοράς του θανάτου του πρωταγωνιστη, λειτουργεί θετικά, βοηθώνντας τον θεατή να εμβαθύνει, όχι τόσο στην ιδέα του θανάτου, αλλά στους λόγους που τον πρκάλλεσαν.
Τέλος, το soundtrack της ταινίας, εμπνευσμένο απο τους Thomas Newman και Pete Townshend ταιριάζει απόλυτα με την "πονηρή" ατμόσφαιρα της ταινίας αποτελώντας συγχρόνως ένα απο τα πλέον αναγνωρίσιμα μουσικά κομμάτια στο χώρο.

 Γεμάτη στόμφο προς τη μίζερη καθημερηνότητα, γεματη σεβασμό προς την αυτοπραγμάτ�,  12.04.07 Όντας καθαρόαιμο σκηνοθετικό ταλέντο, ο Danny Boyle, άρχισε να ξεδιπλώνει τις δυνατότητές του, αρχικά σκηνοθετώντας θεατρικές παραστάσεις αλλά και σειρές για λογαριασμό της TV. Ένα χρόνο μετά το Shallow Grave(1995), το πρώτο του κινηματογραφικό εγχείρημα, ο Boyle "χτυπά" με μια ταινία η οποία έχει ως κύριους πρωταγωνιστές, μια παρέα junkies του Εδιμβούργου.Χάρη στις εξαιρετικές ερμηνίες των ηθοποιών μα και στη στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία του, το Τrainspotting δεν αργεί να γίνει νέο cultural φαινόμενο.
Έξυπνη, αστεία και επιτηδευμενα τραγίκή, η ταινία σε παρασήρει με σταθερή επιμονή στο ρυθμό της.
Το film πραγματεύεται σε πρώτο πλάνο το sex και τη βία και σε δευτερο πλάνο τον εθισμό σε πάσης είδους ναρκωτικά, ο οποίος προκύπτει απο την ανάγκη των πρωταγωνιστών για αυτοεκτίμηση, μέσα σε ένα ντελίριο ομών, ρεαλιστικών και άριστα σκηνοθετικά σκηνών.
Οι ήρωες του δεν είναι παρά μια παρέα αποτελούμενη απο κλέφτες, ψεύτες, ναρκομανείς και ψυχολογικά διαταραγμένους "φίλους", που μέσω κομικοτραγικών καταστάσεων προσπαθούν να δώσουν νόημα στη ζωή τους που βαδίζει όχι αβίαστα προς στην κατασροφή.
Κατά τη γνώμη μου, το τέλος του film είναι πολύ σημαντικό, καθώς είναι κατάμεστο απο ειρωνεία αφού ακόμη καi το "choose life" φαντάζει αναπόδραστη ανάγκη στα μάτια του Renton(Ewan McGregor)ο οποίος μπορεί να χαρακτηριστεί άνετα ως ο αφανής ήρωας της σύγρονης εποχής
Τελικά ίσως δεν είναι η άρνηση και η αντίσταση στον μηχανισμό πηγή πιθανής απώλειας, αλλά η συνειδητή και άκριτη αποδοχή.....