Escape is Just the Beginning!,  25.03.07 Το Prison Break είναι μία εξαιρετικά φροντισμένη σειρά, που έκανε επιτυχία στην Αμερική και έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς στη χώρα μας. Τα γυρίσματα της πρώτης σεζόν έγιναν στο Joliet Correctional Center, ένα πρώην σωφρονιστικό ίδρυμα που έκλεισε τις πύλες του το 2004.
Ο Michael Scofield (Wentworth Miller), ένας πολιτικός μηχανικός με εξασφαλισμένη θέση στη κοινωνία, θυσιάζει τα πάντα για να βοηθήσει τον αδερφό του να αποδράσει από την φυλακή, στην οποία πρόκειται να εκτελεστεί για την δολοφονία του αδερφού της Αντιπροέδρου των ΗΠΑ.
Για να το επιτύχει αυτό, κρύβει τα σχέδια της φυλακής σε ένα τατουάζ πάνω στο σώμα του και διαπράτει μία ένοπλη ληστεία προκειμένου να συλληφθεί και να εγκλειστεί στην ίδια φυλακή με τον αδερφό του.
Η κεντρική ιδέα, είναι ενδιαφέρουσα και εξαιρετικά πρωτότυπη και σε αυτή σίγουρα οφείλεται το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας της σειράς. Ο χαρακτήρας του Scofield, έξοχα παιγμένος από το βλέμμα του Wentworth Miller είναι μια οργανωτική ιδιοφυία. Σαν άλλος MacGyver χρησιμοποιεί το μυαλό του ως το μεγαλύτερο όπλο και εφευρίσκοντας συνεχώς λύσεις στα αναπάντεχα προβλήματα που παρουσιάζονται, πλησιάζει όλο και πιο κοντά στον στόχο της απόδρασης. Παράλληλα, βρίσκει το χρόνο να ξεδιπλώσει το αλτρουιστικό κομμάτι του χαρακτήρα του, κερδίζοντας συμπάθειες εντός κι εκτός των κελιών.
Παρότι όμως η κεντρική ιδέα είναι δυνατή και δεν λείπουν τα έξυπνα ευρήματα στο σενάριο, υπάρχουν αρκετά σημεία που η υπόθεση χωλαίνει ή δημιουργούνται ανεξήγητες ανακολουθίες. Δημιουργούνται αγωνιώδεις καταστάσεις, σε τέτοιο βαθμό απέλπιδες για τους πρωταγωνιστές, που η λύση έρχεται αναγκαστικά με τη μορφή ενός από μηχανής θεού.
Επιπλέον όταν η δράση μεταφέρεται έξω από τις φυλακές, τα κλισέ πληθαίνουν και τα πάντα καταλήγουν στην αναμέτρηση ανάμεσα σε μερικές καρικατούρες χαρακτήρων που προσπαθούν να επιβεβαιώσουν μια θεωρία συνωμοσίας και στους μυστικούς πράκτορες που προσπαθούν απεγνωσμένα να τους εξουδετερώουν.
Σε αντιστάθμισμα αυτής της σχηματικής καταδίωξης, οι χαρακτήρες μέσα στη φυλακή είναι πιο προσεγμένοι και η σκιογράφησή τους ενδιαφέρουσα. Χαρακτηριστικό είναι ότι η προσωπικότητα του καθενός αντανακλάται στο όνομα ή στο παρατσούκλι του.
Η σειρά είναι εθιστική, οι ηθοποιοί κατάλληλοι, οι καταστάσεις στα περισσότερα επεισόδια απρόβλεπτες και οι ανατροπές των καταστάσεων μέρος της καθημερινότητας μέσα στις φυλακές του Fox River.
Εντύπωση μου έκανε το πως οι δημιουργοί αποφεύγουν τεχνιέντως να καταθέσουν συγκεκριμένη γνώμη πάνω στη θανατική ποινή, παρότι η πλοκή πραγματεύεται μία τέτοια κατάσταση. Γενικά στα ζητήματα ηθικής τριβής τηρούν μία ουδέτερη στάση, θέλοντας προφανώς να κρατήσουν ικανοποιημένο το σύνολο της κοινής γνώμης.
Η σειρά είναι εθιστική, οι ηθοποιοί εξαιρετικοί, οι καταστάσεις στα περισσότερα επεισόδια απρόβλεπτες και οι ανατροπές των καταστάσεων μέρος της καθημερινότητας στις φυλακές του Fox River. Τελικά η ζωή μέσα στις φυλακές παρουσιάζεται κάτι παραπάνω από συναρπαστική.

 This is Sparta!,  11.03.07 Τι κι αν οι Θερμοπύλες έχουν μεταφραστεί ως Hotgates, τι κι αν οι ημίθεοι πολεμιστές Σπαρτιάτες πολεμούν σχεδόν γυμνοί, τι κι αν ο Λεωνίδας είναι είκοσι χρόνια νεότερος, τι κι αν δεν ακούγεται ούτε μισή λέξη στα ελληνικά, τι κι αν ο στρατός του Ξέρξη περιλαμβάνει μια σειρά από τέρατα βγαλμένα από μυθιστορήματα φανταστικής λογοτεχνίας;
Η ταινία, παρόλες τις επιθέσεις που δέχτηκε προκαταβολικά για παραποίηση της ιστορίας, τελικά απόδειξε πως μόνο αυτό δεν έκανε. Το σενάριο ακολουθεί ακριβώς την ιστορία όπως την ξέρουμε, όπως μας την έχουν μάθει τα σχολικά βιβλία. Σε ορισμένα σημεία δε, η λεπτομέρεια στην ιστορική απεικόνιση είναι πραγματικά εντυπωσιακή: το μεγαλοπρεπές Λάμδα που φέρουν οι ασπίδες των Σπαρτιατών, οι σχηματισμοί της φάλαγγας, οι στάχτες που έχει ρίξει σε όλο του το σώμα ο λοχαγός για να ασχημήνει θρηνώντας για τον θάνατο του γιου του, το λακωνικό «ή ταν ή επί τας» και τέλος το «Ω ξειν αγγέλειν λακαιδαιμονίοις…»
Είναι αλήθεια πως οι δημιουργοί έχουν χρησιμοποιήσει υπερβολές και έχουν προσθέσει φανταστικά περιστατικά, αλλά δεν παρατήρησα ούτε μία φράση που ειπώνεται από τα χείλη του Λεωνίδα και να είναι αταίριαστη ή απρεπής. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η ταινία του Snyder, είναι η μεταφορά του κόμικ «300» του Frank Miller και όχι μεταφορά των «Πυλών της Φωτιάς» του Pressfield.
Η ταινία επίσης εισάγει μία νέα αισθητική στο είδος του έπους, καθώς όλες οι σκηνές έχουν γυριστεί μπροστά σε blue ή green screen και έχουν επεξεργαστεί κατόπιν ψηφιακά. Το αποτέλεσμα είναι ομολογουμένως κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό και εξαιρετικά αληθοφανές. Είναι επίσης εντελώς διαφορετικό και εμφανώς αρτιότερο σε όλους τους τομείς απ’ το αποτέλεσμα του Sin City, παρότι οι δημιουργοί δήλωσαν ταυτότητα με αυτό το έργο.
Ερμηνείες, σκηνογραφία, σκηνοθεσία, η αφηγητική δεινότητα του Wenham, όλα δημιουργούν ένα θέαμα εντυπωσιακό, σε τόσο μεγάλο βαθμό, που χορταίνει το ανθρώπινο μάτι και πλημμυρίζει το νου. Ειδικές μνείες αξίζουν στο εξυψωτικό score της ταινίας απ’ τον Tyler Bates και στην εξαιρετικά προσεγμένη δουλειά που έγινε στον υποτιτλισμό.
Πιο πολύ απ’ όλα, όμως, βαρύνει ο επικός τόνος, το ηρωικό πνεύμα και τα αρχαιοελληνικά ιδανικά που εξυμνούνται στον υπερθετικό βαθμό. Δεν κρύβω πως στην προβολή που παρακολούθησα, το τέλος της ταινίας βρήκε τους θεατές της ταινίας όρθιους να έχουν ξεσπάσει σε χειροκροτήματα.

 Εξαίσιο δείγμα λογοτεχνίας του Φανταστικού.,  26.02.07 Ο Feist προχωράει αρκετά χρόνια την πλοκή στον κόσμο της Μιδκημίας και παραδίδει στο αναγνωστικό κοινό μία νέα σειρά βιβλίων. Με αυτό το έξυπνο εύρημα όλοι οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι φρέσκοι, πρωτοσυστήνονται εδώ και έχουμε τη δυνατότητα να ταξιδέψουμε ξανά στις τέσσερις γωνιές του τέλεια και αρμονικά δομημένου σύμπαντός του.
Ο Feist δεν ξεχνά να συμπεριλάβει τίποτα στις 454 χορταστικές σελίδες του βιβλίου: μάχες μεταξύ επικών στρατών και πολιορκίες απόρθητων πόλεων, πολιτική ίντριγκα της αριστοκρατίας, σατανικοί εχθροί, προσωπικά πάθη και ήρωες που ανακαλύπτουν το μονοπάτι του πεπρωμένου τους.
Όλα αυτά είναι δοσμένα με όμορφο τρόπο και σίγουρα θα ικανοποιήσουν τον αναγνώστη που δεν θα επιμείνει ιδιαίτερα στα κλισέ του είδους. Θα μπορούσε να λείπει πιστεύω η σκηνή στο Πανδοχείο ανάμεσα στους κόσμους, που θυμίζει πολύ έντονα Star Wars και να παρατίθενται καλύτερα τα κίνητρα της μεγάλης αποστολής. Ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις η μαγεία παρουσιάζεται σαν πανάκεια, σε άλλες δεν μπορεί αδικαιολόγητα να βοηθήσει ούτε στο ελάχιστο.
Σε κάθε περίπτωση όποιος απόλαυσε την τριλογία του Μάγου, σίγουρα θα βρει στη Σκιά της Σκοτεινής Βασίλισσας το νέο του αγαπημένο βιβλίο.
Η πολυαναμενόμενη μετάφραση είναι γενικά άρτια, αν εξαιρεθούν ορισμένες αταίριαστες εκφράσεις, αλλά κατά τη γνώμη μου τυπική έως και επίπεδη, δίχως πολλές εμπνεύσεις και λογοτεχνικές εξάρσεις. Υπηρετεί, όμως δίχως άλλο το συνολικό αποτέλεσμα.

 Κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και ισχυρές δόσεις φόβου.,  22.02.07 Στα περισσότερα site που υπάρχουν πληροφορίες για το 12 Μonkeys, προτείνεται σε όσους το βρήκαν ενδιαφέρον, να δουν και την Αγγλική τανία τρόμου "28 Days Later", που επίσης πραγματεύεται εσχατολογικές καταστάσεις σε σχέση με το περιβάλλον, από διαφορετική σκοπιά.
Το 28 Days Later είναι ένα μικρό διαμάντι του ευρωπαικού κινηματογράφου, που διστάζει να αγγίξει το θρίλερ σαν είδος, ίσως και υποτιμώντας το. Αν και έγινε πολύ γνωστή στον κύκλο της επιστημονικής φαντασίας, ποτέ δεν έτυχε ευρύτερης αποδοχής περνώντας τελικά σχετικά απαρατήρητη.
Η υποβλητική ατμόσφαιρα που δημιουργείται απ' τον σκηνοθέτη του Trainspotting (Ντάνυ Μπόιλ), τοποθετεί την ιστορία σε ένα κοντινό μέλλον, όπου ένας ιός εξαπλώνεται αστραπιαία σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο και φαινομενικά σε όλη τη Γη, σπέρνοντας το απόλυτο χάος. Υπάρχουν φυσικά ελάχιστοι που δεν προσβάλονται και δημιουργούν θύλακες απεγνωσμένης αντίστασης στην χώρα.
Αντίστασης εναντίον του ιού και όλων των υπολοίπων. Ο ιός προσβάλει το κεντρικό νευρικό σύστημα, μετατρέποντας τους ανθρώπους σε λυσασμένα κτήνη.
Η ταινία περιλαμβάνει εξαιρετικά τρομακτικές και βίαιες σκηνές, οι ερμηνείες είναι πειστικότατες (ο Brendand Gleeson καθοδηγεί το cast) και αποτελεί μια ενδιαφέρουση σπουδή πάνω στην αληθινή φύση του ανθρώπου, όπως αυτή φανερώνεται στις ακραίες κατάστασεις όπου κυριαρχεί το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και η δίψα για την ικανοποίηση των σαρκικων αναγκών και απολαύσεων.
Είναι δεικτική η αλληγορία στο τέλος, πως ακόμα και όσοι δεν έχουν προσβληθεί απ' τον ιό λειτουργούν και συμπεριφέρονται ως κτήνη. Και αυτό είναι κάτι που συνειδητά επιλέγουν, λόγω της ανθρώπινης φύσης τους και όχι λόγω της μοίρας. Επιπλέον ο ιός έρχεται σαν τιμωρία, εξαιτίας της ύβρεως που διαπράττει ο άνθρωπος επεμβαίνοντας στη φύση.
Η λύση και η λύτρωση τελικά έρχονται σαν deus ex machina, σε αντίθεση με τους δώδεκα πίθηκους όπου το ανθρώπινο είδος καλείται να τα καταφέρει μόνο του.

 Πραγματικότητα ή φαντασία;,  22.02.07 Με διαφορά η καλύτερη ταινία του αμφιλεγόμενου σκηνοθέτη Τέρι Γκίλιαμ και η αρτιότερη ερμηνεία του Γουίλις στην προ έκτης αίσθησης εποχή. Έξοχη η ερμηνεία της Μαντλίν Στόου στο ρόλο της Δρ. Κάθριν Ράιλι, που πλάθει έναν χαρακτήρα προσωποποίηση της κοινής λογικής.
Οι 12 πίθηκοι δεν άργησαν να καταγραφούν ως μια απ' τις εντυπωσιακότερες sci-fi ταινίες όλων των εποχών, προτάθηκε
για 2 oscar, ενώ αποτέλεσε και σημαντική εμπορική επιτυχία.
Σενάριο και σκηνοθεσία μπλέκονται σ' ένα περίεργο ψυχεδελικό ταξίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και την μη αλήθεια. Ο Γουίλις παίζει έξυπνα με τις κουρασμένες εκφράσεις του προσώπου του και φοράει τη μάσκα του ήρωα, που αφήνεται να παρασυρθεί από τα αναπόδραστα παιχνίδια της μοίρας.
Οι σκηνές στο ψυχιατρείο με τον Μπραντ Πιτ στον ρόλο του τρελού-γνωστικού, δίνουν τις σημαντικότερες αφορμές για συζήτηση. Θίγουν ένα ζήτημα που άγγιξε και το Gothica, αλλά στο οποίο η ταινία του Κασοβίτς δεν κατάφερε να εμβαθύνει. Εάν κάποιος είναι τρελός πώς μπορεί να το ξέρει; Πώς δεν ξέρετε ότι είστε τρελοί; Επειδή απλά το πιστεύετε;
Η πραγματικότητα που αντιλαμβάνεστε ίσως δεν συμβαδίζει με αυτή των πολλών. Θα μπορούσατε να είστε τρελός, όλοι να σας αντιλαμβάνονται για τρελό, όμως εσείς να συνεχίζετε να ζείτε σε έναν κόσμο ψευδαισθήσεων.
Μπορεί ο καθηγητής που εκενυρισμένος σας επιστρέφει το γραπτό για αντιγραφή (όπως εσείς το αντιλαμβάνεστε), να είναι απλώς ο ειδικός ερευνητής που παρακολουθεί την κατάστασή σας και προσπαθεί να σας κάνει να καταλάβετε ότι πρέπει να εισαχθείτε σε μία κλινική.
Και ακόμα περισσότερο: ακούτε φωνές, έχετε "παράξενες" ιδέες και το μυαλό σας τριβελλίζει μια εξωφρενική συνωμοσία. Είστε τρελός λοιπόν; Μπορείτε κάπου να απευθυνθείτε για να αποκαλύψετε ότι τα πλυντήρια στο υπόγειο της πολυκατοικίας σας είναι στην πραγματικότητα μία συσκευή ελέγχου της μνήμης;
Η σκοτεινή δράση και η ιδιοφυής δομή της ταινίας ολοκληρώνονται με την σεκάνς στο αεροδρόμιο. Τα πάντα καταλήγουν μέσω ενός επαναλαμβανόμενου time loop εκεί απ' όπου ξεκίνησαν.