Γευστικό βούτυρο που απλώνεται,  21.02.07 Η αξιοπρόσεκτη σειρά του Tim Kring είναι προφανώς απ' όλες τις απόψεις αρτιότατη στον τεχνικό τομέα. Ακριβή παραγωγή, αξιόλογο cast, ένας έμπειρος τηλεοπτικός σκηνοθέτης (Allan Arkush) και φροντισμένο marketing από το NBC στο οποίο προβάλλεται.
Είναι επίσης αλήθεια πως το ξεκίνημά της, ειδικά στο πρώτο μισό της πρώτης σεζόν, ήταν εντυπωσιακό. Παρ' ότι αναπαρήγαγε ένα κοινό μοτίβο στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας, κατάφερε να πλέξει ένα γοητευτικό σύνολο γύρω από μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Χρησιμοποιώντας την πεπατημένη προηγούμενων επιτυχημένων σειρών, το Heroes προσανατολίστηκε στην διεξοδική ανάλυση των δώδεκα κεντρικών χαρακτήρων.
Είδα τα επεισόδια ανά εβδομάδα και έχοντας ήδη παρακολουθήσει όσα έχουν προβληθεί ως σήμερα (μέσα Φεβρουαρίου), άρχισα να σχηματίζω μια αρχική ιδέα για το που χωλαίνει το όλο εγχείρημα.
Ενώ η υπόθεση στα πρώτα επεισόδια είναι πυκνή και η δράση καταιγιστική, σταδιακά ο πυρήνας της ιστορίας αρχίζει να πλατιάζει και σημεία της να επαναλαμβάνονται αναίτια. Προφανώς αυτό γίνεται για να καλυφθούν με την κεντρική ιδέα, πολλές σεζόν (πέντε χαρακτηριστικά ομολογεί ο ίδιος ο δημιουργός στο blog της σειράς για να σωθεί ο κόσμος, ενώ η cheerleader σώθηκε απ' το... πέμπτο).
Επιπλεόν στη σειρά παρατήρησα ορισμένες ανακολουθίες και σημεία στα οποία δεν δίνεται επαρκής σεναριακή εξήγηση, θυσιάζοντας την αληθοφάνεια στο βωμό της δημιουργίας ατμόσφαιρας μυστηρίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν διαγράφεται η μνήμη του φίλου της Claire και δεν βρίσκεται κάποιος στο περιβάλλον του να του υπενθυμίσει τη φιλία τους και όταν ο Peter Petrelli γίνεται αόρατος και ταυτόχρονα αποκτά την ικανότητα να βλέπει και τους άλλους αόρατους. Κλισέ δηλαδή, όπως και το ότι οι Ιάπωνες μιλούν μεταξύ τους στα ιαπωνικά, αλλά οι Ινδοί αρκούνται στα αγγλικά με ινδική προφορά.
Ίσως, όμως όλα αυτά δεν είναι πολύ σημαντικά. Γενικά η σειρά είναι πολύ καλή και σίγουρα με ανυπομονησία περιμένω τη συνέχεια, όπως πιστεύω και όποιος έχει δει τα προηγούμενα επεισόδια. Είναι εθιστικό θέαμα, απλά θα προτιμούσα να μην απλωνόταν τόσο πολύ, όπως το βούτυρο σε πολύ ψωμί.

 Ωμός ρεαλισμός και ιστορική καταγραφή.,  20.02.07 Το νέο ιστορικό έπος του Gibson εξερευνά τον κόσμο των Μάγιας, του οποίου η διαδρομή και η μυστηριώδης παρακμή, προκαλεί ακόμα και σήμερα μία πληθώρα ερωτηματικών στους επιστήμονες.
Στην ταινία κυριαρχεί ο ωμός ρεαλισμός και η προσπάθεια ακριβής αναπαράστασης της εποχής και των ιστορικών γεγονότων. Είναι χαρακτηριστικό πως όλοι οι διάλογοι είναι στην γλώσσα των Μάγιας, πρακτική που ο Gibson είχε υιοθετήσει με εξίσου επιτυχημένο αποτέλεσμα και στα Πάθη του Χριστού (Αραμαϊκά, Λατινικά).
Ουσιαστικά το Apocalypto είναι μια θεαματική περιπέτεια δράσης και ίσως οι μόνες ενστάσεις μου να επικεντρώνονται στο ατελές σενάριο, του οποίου οι αδυναμίες γίνονται ευδιάκριτες στο δεύτερο μισό της ταινίας.
Οι ερμηνείες είναι αληθινές, οι φωτισμοί στη ζούγκλα υπηρετούν το αποτέλεσμα και η σκηνοθετική ματιά συναρπαστική. Αναμφίβολα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς. Ως θέμα, ως άποψη και ως μορφή τέχνης αναπάντεχη.

 Ηρωισμός, πάθη, αληθινοί χαρακτήρες και δραματουργία.,  20.02.07 Η ταινία του Diaz Yanes δεν είναι μια συνηθισμένη αναπαράσταση εποχής, που κατακλύζεται από απίστευτες πράξεις ανδρείας. Δίνει σημαντικό βάρος στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, συνθέτει μια σπουδαία ιστορία χρησιμοποιώντας τα σημαντικότερα κεφάλαια των βιβλίων και χρησιμοποιεί τη σωστή δόση δράσης και περιπέτειας.
Μέσα από τα μάτια του Inigo, του νεαρού ακόλουθου του Λοχαγού, παρατηρούμε μια αποστράπτουσα τοιχογραφία της Μαδρίτης, βγαλμένη κατευθείαν από πίνακα του Βελάσκες. Εντυπωσιακά κοστούμια, λιθόστρωτα καλντερίμια, πολυτελή παλάτια, καπέλα με φτερά, ιεροεξεταστές, κυρίες της αυλής, σατυρικά ποιήματα, θεατρικές παραστάσεις, μηχανορραφίες και κλειστοφοβικές μάχες συνθέτουν ένα σκηνικό χάρμα οφθαλμών.
Ειδική μνεία πρέπει να γίνει για τον ισπανόφωνο Viggo Mortensen, που στηρίζει ένα μεγάλο μέρος της δραματικής κορύφωσης της ταινίας με την αψεγάδιαστη ερμηνεία του.
Χαρακτηριστική η φράση που απευθύνει ο Αλατρίστε στον ευγενή φίλο του: "Στη μάχη όλοι είμαστε ίσοι." Η απάντηση έρχεται σκληρή: "Όχι, ούτε στη μάχη δεν είμαστε ίσοι."
Ακόμα πολύ όμορφα ευρήματα το πλάνο πριν την τελευταία μονομαχία, όπου ο Αλατρίστε πετάει το καπέλο του προς την κάμερα και οι σπίθες που βγαίνουν απ' το σπαθί του Inigo, όταν αντιμετωπίζει τον Ιταλό μαχαιροβγάλτη.
Ο Λοχαγός Αλατρίστε γίνεται ήρωας από ανάγκη, οι επιθυμίες του είναι πεζές και τα πάθη του τον κατακυριεύουν. Δεν είναι ψευτοϊδεαλιστής και δεν μιλάει σαν ρήτορας. Όπως δεν διστάζει να ριψοκινδυνέυσει για τα μάτια της Maria De Castro, έτσι και δεν βασανίζεται από ηθικά διλλήματα όταν χρειάζεται να πουλήσει τις υπηρεσίες του σε σκοτεινούς αφέντες. Στωικά ακολουθεί το μονοπάτι που έχει προδιαγράψει η μοίρα γι' αυτόν, ως τον λυρικό του θάνατο.
Η παραγωγή είναι άρτια σε όλους τους τομείς και το τελικό αποτέλεσμα επιβραβεύτηκε, όντας υποψήφιο για 16 βραβεία Goya.

 Ταξίδι πέρα από κάθε φαντασία,  20.02.07 Στον Λαβύρινθο του Φαύνου (όπως είναι ο κανονικός τίτλος), ο Μεξικανός Guillermo del Toro δημιουργεί ένα παράξενο αλληγορικό παραμύθι, χρωματισμένο με έντονες πολιτικές πινελιές.
Χρησιμοποιεί δύσκολους συμβολισμούς, τους ντύνει με μια εξαιρετική φωτογραφία και τυλίγει τους πρωταγωνιστές περισσότερο με σκοτάδι, παρά με φως.
Η μικρή Ivana Baquero δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία καθώς προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον αυταρχικό τρόπο ζωής που της επιβάλλουν και στις δοκιμασίες που εφευρίσκει ο Φαύνος προκειμένου να βεβαιωθεί για το πεπρωμένο της. Έξοχος και ο χαρακτήρας που μορφοποιεί ο Sergi Lopez, ολοκληρωμένα μισητός ώστε ο θεατής να μην του αναγνωρίσει το παραμικρό ελαφρυντικό.
Ο αναγνωρισμένος σκηνοθέτης (Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου) επιλέγει μια ακραία ριζοσπαστική ανάπτυξη για την ιστορία του και το διφορούμενο τέλος δημιουργεί ερωτηματικά ταιριαστά με την ατμόφαιρα μυστηρίου που επικρατεί.

 Strength through Unity, Unity through Faith!,  29.01.07 “Strength through Unity, Unity through Faith.”
Όταν το Hollywood αποφασίζει να κάνει μία τέτοια στροφή στη θεματολογία του και να προβάλει ανοιχτά πλέον προβληματισμούς πάνω στην απολυταρχοποίηση των καιρών, τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρον.
Το V for Vendetta αν και είναι μια ταινία δράσης που διαθέτει τη δομή ενός καθαρόαιμου blockbuster, δεν παύει να είναι και μία ταινία αμιγώς πολιτικού περιεχομένου. Στην εποχή της αποθέωσης της εικόνας, ακόμα και αυτού του είδους τα νοήματα ίσως χρειάζεται να ενδυθούν τον μανδύα του εντυπωσιασμού ως όχημα πρόσβασης στο ευρύτερο κοινό των multiplex.
Η ταινία διαθέτει έντονες συγκινήσεις και δυνατές ερμηνείες, αν και ο πρωταγωνιστής παραδόξως δεν εμφανίζει ούτε σε μία σκηνή το πραγματικό του πρόσωπο. Ο εξαιρετικός Hugo Weaving πλέκει έναν Μακβεθικό ρόλο, παίζοντας με τον τόνο της φωνής του, ενώ ο σκηνοθέτης αλλάζει έξυπνα γωνίες στον φωτισμό της μάσκας.
Γιατί όπως προφανώς έχετε ήδη πληροφορηθεί ο V φοράει μία εύθυμη, πορσελάνινη μάσκα, συμβολική της ταραγμένης ψυχοσύνθεσής του. Από εκεί ξεκινάει να ξεδιπλώνεται η υπόθεση στο μελλοντολογικό έργο του James Mc Teigue.
Αντιεξουσιαστής σε βαθμό βεντέτας, ο αποκηρυγμένος ήρωας κόμικ παίρνει σάρκα και οστά (και μάσκα) στην μεγάλη οθόνη, υφαίνοντας ανατρεπτικά σχέδια σε ένα συνονθύλευμα καταστάσεων από το 1984, το Κουρδιστό Πορτοκάλι και το Fahrenheit 451. Στο πρόσωπο της Evey (Natalie Portman) ο V βρίσκει έναν σύμμαχο που αντιπροσωπεύει τον καταλύτη μέσω του οποίου ξετυλίγει το κουβάρι των σκέψεών του στον θεατή.
Η ιστορία του Guy Fawkes στην Μεγάλη Βρετανία έχει γίνει σχεδόν ένας λαϊκός μύθος. Ο επονομαζόμενος και «πρώτος τρομοκράτης στην ιστορία» αποπειράθηκε στα 1605 να ανατινάξει με δεκάδες θαμμένα βαρέλια δυναμίτιδας το Κοινοβούλιο της Αγγλίας, κατά τη διάρκεια μιας ταραγμένης πολιτικά περιόδου, όπου οι ελευθερίες περιορίζονταν. Φυσικά τον συνέλαβαν και του επιφύλαξαν μία εντυπωσιακά εμπνευσμένη, όσο και σκληρή εκτέλεση.
Κάθε χρόνο στην επέτειο της 5ης Νοεμβρίου, χαρούμενοι Βρετανοί οργανώνουν γιορτές, γλεντούν, πίνουν και ρίχνουν ομοιώματα του Fawkes στην πυρά τραγουδώντας:

“Remember; remember the fifth of December,

Gunpowder, treason and plot,

I see no reason why gunpowder,

Treason should ever be forgot.”

Η ιστορία αυτή δίνει και στον V το έναυσμα για να κηρύξει τη δική του γιορτή. Παρόλα αυτά δεν γνωρίζω κατά πόσο η ταινία εκπλήρωσε τους στόχους της και πέρασε όσα ήθελε να περάσει σε κάποιο κοινό λιγότερο ανεκτικό στην πολιτική αντιπροπαγάνδα, όπως αυτά της Αμερικής και της Αγγλίας.
Σε κάθε περίπτωση για να εξασφαλίσει ούτως ή άλλως τα πολυπόθητα εισιτήρια, η ταινία προωθήθηκε σαν ένας κλώνος του Matrix, ακροβατώντας επικίνδυνα ανάμεσα στην ουσία και το θέαμα.
Πράγματι, οι συντελεστές είναι ουσιαστικά η ομάδα δημιουργίας του Matrix, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάθε φορά οφείλουν να αντιγράφουν τον εαυτό τους, ούτε και ότι τα χαρακτηριστικά σχόλια ορισμένων που την είδαν («Ε, δεν είναι και Matrix.») αντιπροσωπεύουν το πραγματικό περιεχόμενο του V for Vendetta. Αυτή η ταινία είναι πολλά παραπάνω.