Αφήνει υποσχέσεις,  11.11.06 Αν και πολύ μικρή σε μέγεθος η σειρά αυτή είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και στη σύντομη διάρκειά της καταφέρνει να πει επιτυχημένα την αρχή μιας ιστορίας.
Οι κακές γλώσσες θα μπορούσαν να πούνε ότι θα έπρεπε να λεγόταν Χ², λόγω των πολλών ομοιοτήτων της με X-files και X-men.
Δύο πράκτορες της Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ αναλαμβάνουν να ερευνήσουν την επανεμφάνιση εξαφανισμένων ατόμων που επέστρεψαν μαζικά και παρουσιάζουν υπερφυσικές δυνάμεις. Αυτός είναι ένας δυναμικός πρώην πράκτορας του FBI που ένα πολύ κοντινό του πρόσωπο σχετίζεται με την υπόθεση, αυτή μια έξυπνη επιστήμονας/ερευνήτρια (σας θυμίζει κάτι;)
Η ανάπτυξη του σεναρίου και των χαρακτήρων είναι πολύ καλοδουλεμένη, δίνοντας τον τόνο στη σειρά, αν και γίνεται εντελώς by the book, χαλώντας με σε κάποιο βαθμό, ενώ δίνεται πετυχημένα ένας "επικός τόνος". Η σκηνοθεσία είναι αρκετά καλή ενώ η φωτογραφία με κέρδισε, όπως και οι πολύ όμορφοι τίτλοι αρχής.
Χωρίς να φτάνει την κορυφή αφήνει υποσχέσεις για 1-2 ενδιαφέρουσες σαιζόν ακόμα. Σίγουρα θα δω και την επόμενη όσο πιο σύντομα γίνεται.

 Εξαιρετικό αν και λίγο αργό,  30.10.06 Όσοι έχουν δει έστω και ένα επεισόδιο αυτής της σειράς δεν μπορούν παρά να έχουν προσέξει τα πολύ υψηλά στάνταρ παραγωγής της. Η ατμόσφαιρα που βγαίνει είναι εξαιρετική και περνάει τέλεια τόσο το βρώμικο κλίμα της εποχής, όσο και το μυστήριο της πλοκής. Οι φακοί που χρησιμοποιούνται στις λήψεις και το μακιγιάζ κάνουν πολύ καλή δουλειά, αφαιρόντας τη "λάμψη" και δίνοντας αληθοφάνεια στην σειρά.
Το σενάριο πάλι είναι εξαιρετικό. Υπάρχουν πάρα πολλοί χαρακτήρες, με δική του προσωπικότητα ο καθένας, με προσωπικές ατζέντες και μυστικά. Οι εξέληξη της πλοκής είναι πολύ καλοδουλεμένη, με νέα στοιχεία να ξεπετάγονται συνεχώς με σταθερό ρυθμό και να εντείνουν το μυστήριο, μέχρι το cliffhanger του τελευταίου επεισοδίου. Το μόνο κακό είναι ότι ο σταθερός αυτός ρυθμός είναι πάρα πολύ αργός, δίνοντας πολλές φορές την αίσθηση ότι η σειρά δεν οδηγεί πουθενά, καθώς πολύς χρόνος αφιερώνεται στο "χτίσιμο" της πλοκής και των χαρακτήρων, παρά στην εξέληξή της.

 H καλύτερη ποπ-κορν ταινία των τελευταίων χρόνων,  30.10.06 Ίσως η εντυπωσιακότερη μεταφορά κόμικ στη μεγάλη οθόνη, της τελευταίας διετίας τουλάχιστον. Σε ένα μεταποκαλυπτικό Λονδίνο, τα φαντάσματα των θυμάτων της απολυταρχικης κυβέρνησης επιστρέφουν για να εκδικηθούν φορόντας την μάσκα του V.
Στα υπέρ της ταινίας οι απίστευτοι διάλογοι, οι ερμηνίες που τους συνοδεύουν (ειδικά ο Hugo Weaving στον απαιτητικότατο ρόλο του V), το απίστευτα καλογραμμένο σενάριο, η πολύ καλή σκηνοθεσία, τα εφέ, ο ήχος, το μοντάζ και τέλος η φαντασία του Alan Moore που γένησε την όλη ιδέα. Πρέπει να είναι η μόνη ταινία που αντί για ειδικά εφέ έβαλαν διαλόγους για να εντυπωσιάσουν το κοινό.
Γιατί λοιπόν 9 και όχι 10; Πολύ απλά: αν κάτσει κανείς και σκεφτεί λίγο περισσότερο τα νοήματα που περνάει η ταινία δεν αργεί να καταλάβει πόσο εύκολα καταρέει κάτω από προσεχτική σκέψη, σε αντίθεση με το πρωτότυπο κόμικ, μιας και κάνει το λάθος να μας δείξει την λύση του V ως πανάκεια και όχι σαν μια δύσκολη εναλλακτική λύση (διαβάστε πχ τα όσα λέει ο V μπροστά στο άγαλμα της δικαιοσύνης στο κόμικ να καταλάβετε τί έλειπε από την ταινία). Αν όμως θέλετε να δείτε μια πολύ καλή ταινία δράσης και όχι ένα επαναστατικό μανιφέστο προτείνεται ανεπιφύλακτα.

 Άνισο,  23.10.06 Κατα πολλούς η ταινία που ξεκινάει την αρχή του τέλους του Ιταλού σκηνοθέτη.
Εντελώς ονειρική ταινία, με αρκετά ασύνδετο σενάριο γεμάτο εφιαλτικές σεκάνς, εικόνες όμορφες και αποκρουστικές, μουσική όπως συνήθως από τους goblin αλλά και τη συμβολή πασίγνωστων heavy metal συγκροτημάτων όπως τους Iron Maiden (το Flash of the blade, ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια τους, αν και όχι ιδιαίτερα γνωστό) και τους Motorhead.
Το μεγάλο πρόβλημα όμως της ταινιάς είναι το πόσο ασύνδετη είναι. Το σενάριο υπάρχει περισσότερο ως αφορμή για να δέσουν μεταξύ τους μια σειρά από σκηνές, με αποτέλεσμα να χάνει αρκετούς βαθμούς από την ατμόσφαιρα. Οι σκηνές θανάτων δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές όπως σε άλλες ταινίες (αλλά παραμένουν "απολαυστικές") ενώ κλασικά οι ερμηνείες είναι λίγο ξύλινες. Όχι μια ταινία που πρέπει οπωσδήποτε να δείτε, αλλά αν ψάχνετε κάποιο σπλάττερ ρίχτε του μια ματιά, αξίζει τον κόπο.

ΥΓ: Αποφύγετε την αμερικάνικη λογοκριμένη εκδοχή της, με το όνομα Creepers, έχει αρκετές κομμένες σκηνές.

 ια από τις πρώτες και καλύτερες ταινίες του John Carpenter.,  23.10.06 Από τις καλύτερες ταινίες δράσης που έχω δει, καταπληκτικά σκηνοθετημένη, με χαρακτήρες που σου τραβάνε το ενδιαφέρον (κι ας μη σκιαγραφούνται τόσο καλά), απλή αλλά ταιριαστή μουσική από τον Carpenter, ατμόσφαιρα που μαγνητίζει και, αν και φανερά φτηνή στην παραγωγή, κεπερνάει πολλές πανάκριβες ταινίες δράσης.
Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό είναι η ευρυματική σκηνοθεσία που μετατρέπει μια απλή ταινία δράσης - φόρο τιμής στα παλιά αμερικάνικα γουέστερν με τα οποία μεγάλωσε ο σκηνοθέτης - σε μια μοναδική εμπειρία, χωρίς αξιόλογα τεχνικά μέσα, κυρίως χάρη στο γρήγορο ρυθμό και το καλογραμμένο σενάριο. Ενδεικτικό μάλιστα της επιτυχίας της ταινίας είναι ότι το 2005 βγήκε ριμέηκ της απο χολυγουντιανό στούντιο.

Highlight της ταινίας: η σκηνή στο παγωτατζίδικο, ανάλογη της οποίας σπάνια θα δείτε σε ταινία, για ευνόητους λόγους...