Εκκεντρικό...,  03.05.07 Ένα ακόμα αστυνομικό μυθηστόριμα του Τσαρύν, που έγινε γνωστός στην χώρα μας απο την τετραλογία με τις περιπέτειες του Ισαάκ Σάιντελ. Ίσως ο όρος αστυνομικό μυθηστόριμα να μήν μπορεί να αποδώσει πλήρως το εν λόγω βιβλίο αφού σε πολλά σημεία ξεφέυγει απο αυτό το στύλ προσθέτοντας πολλά διαφορετικά στοιχεία στην εξέλιξή και στο ύφος του.
Για όποιον δεν έχει διαβάσει Τσαρύν ίσως θα ήταν μια καλή αρχή αυτο το βιβλίο. Μέσα απο μια αστυνομική ιστορία θα συναντήσει πολλούς εκκεντρικούς, θεότρελους και μοναδικούς χαρακτήρες, απο αστυνομικούς έως φονιάδες της μαφίας και μια περίεργη ιστορία που όσο προχωράει το βιβλίο φαίνεται να μήν έχει τέλος.

 Απο τα καλα βιβλία του Κίνγκ,  16.04.07 Ο Κίνγκ είναι ανδιαφισβήτιτα ένας απο τους σημαντικότερους και διασημοτερους συγγραφείς της νεώτερης Αμερικάνικης λογοτεχνίας. Όσο και να θέλουν να χαρακτηρίζουν τα έργα του παραλογοτεχνία οι σοβαροί λογοτεχνικοί κύκλοι, η αλήθεια είναι οτι κάθε βιβλίο του είναι ένα εκδοτικό γεγονός και πουλάει χιλιάδες αντίτυπα. Τώρα το κατα πόσο είναι αυτό καλό ή κακο αυτό δεν το ξέρω εγώ.

Η γνώμη μου όμως για τον Κίνγκ είναι διχασμένη. Απο την μία του αναγνωρίζω οτι είναι δεξιοτέχνης στην δημιουργία ατμόσφαιρας, στην εξέλιξη και ξεδίπλωση του σεναρίου και στην ανάπτυξη των χαρακτήρων του. Απο την άλλη πιστευω οτι έχει γράψει πολλά σκουπίδια, κάτι απόλυτα φυσικό αφου είναι μια ασταμάτητη μηχανή παραγωγής βιβλίων οπότε δεν μπορούν να είναι όλα καλά. Επίσης έχει την τάση να χρησιμοποιεί κάποια συγκεκριμένα στοιχεία στα βιβλία του (τηλεπάθεια-τηλεκίνηση, βιβλίκες αναφορές, προικισμένα πιτσιρίκια κ.α.)όπως και να γίνεται κουραστικός πολλές φορές με τις συνεχείς λεπτομεριακές αναφορές στην ζωή των χαρακτήρων του.

Όπως και 'νάχει για μένα το "Πρόσωπο του φόβου" είναι ένα απο τα καλύτερα βιβλία του. Σίγουρα όχι το καλύτερο αλλα μπαίνει στο τόπ 5. Το κύριο θέμα του βιβλίου είναι το alter-ego του ανθρώπου και πώς αυτό μπορεί να προκαλέσει την καταστροφή όταν βγαίνει στην επιφάνεια. Οι δύο φιγούρες (ο πραγματικός Θαντ Μπόμοντ και ο φανταστικός Τζώρτζ Στάρκ) είναι στην ουσία το ίδιο πρόσωπο αλλα απο διαφορετική πλευρά κάτι που παρουσιάζεται πολύ όμορφα και με πολλούς διαφορετικούς τρόπους στο βιβλίο.

Ενα ακόμα θετικό σημείο του βιβλίου είναι πως παρά το θέμα του είναι απολαυστικότατο και διασκεδαστικότατο. Ο Τζώρτζ Στάρκ είναι ένας απο τους πιο ωραίους (αν και κακός!) και συμπαθέστατους χαρακτήρες του Κίνγκ. Επίσης στο βιβλίο χρησιμοποιούνται και ήρωες που είχαν εμφανιστεί σε προηγούμενα μυθηστορίματα του Κίνγκ.

Για να ολοκληρώσω θα αναφέρω ακόμα οτι η ιδεά του βιβλίου βασίζεται στην κίνηση του Κίνγκ να εκδόσει αρκετά βιβλία με το ψευδόνιμο Ρίτσαρντ Μπάκμαν (απο όσο νομίζω για να δεί αν πουλάει το βιβλίο ή ο συγγραφέας και για να εκδόσει έργα που ποτέ δεν θα έκδιδε με το όνομα Κίνγκ) αλλα και οτι έχει μεταφερθεί σε ταινία απο τον Τζώρτζιο Ρομέρο.

 Έξυπνο,  13.04.07 Έχει γίνει ένας ψιλοντόρος σχετικά με αυτό το βιβλίο, ειδικά απο όσους γουστάρουν τους βρικόλακες και τα βιβλία για αυτούς. Όχι άδικα. Δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία με βρικόλακες και δεν ασχολούμαι με το Vampire: The masqurade, οπότε για μένα (τον άσχετο δηλαδή) είναι ενα απο τα πιο καινοτομικά και πρωτότυπα βιβλία του είδος (αλλα φυσικά όχι το καλύτερο).

Ο Brian Lumley ανακατευει νεκρομαντεία, βαμπιρισμό, θεωριτικές επιστήμες, ιστορία και κατασκοπία σε μια καλογραμμένη περιπέτεια μυστιρίου με γερές δόσεις θρίλλερ και φρίκης. Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες (ο νεκροσκόπος Χάρι Κίο και ο νεκρομάντης Μπορίς Ντραγκοσάνι) δουλευούν για τις δύο αντίπαλες οργανώσεις παραψυχικού, της Αγγλίας και της Ρωσίας την εποχή του ψυχρού πολέμου. Οπότε όπως μπορείτε να φανταστήτε το βιβλίο είναι βουτηγμένο στην συνομοσία, στο ψέμα.

Όμως "Ο νεκροσκόπος" έχει και πολλά στοιχεία απο τις λαογράφικές παραδώσεις της ανατολικής Ευρώπης, όπου ο μύθος του Βρυκόλακα είναι άμεσα συνδεδεμένος με την ιστορία του κάθε τόπου, ανακατεμένα με τις δικές του ιδέες αλλα τόσο όμορφα γραμμένα που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποια σημεία είναι δικά του και ποια τοπικοί μύθοι.

Όλα καλά μέχρι εδω. Το μειονέκτημα; Μα φυσικά ο ήρωας και ο κακός του βιβλίου. Ειλικρινά όσο διάβαζα τόσο απαιχθανόμουν τον ήρωα και τόσο συμπαθούσα τον κακό. Και ο λόγος είναι γιατι οι δύο τους είναι οι εντελώς αντίθετοι πόλοι, τα άκρα δηλαδή αλλα ο θετικός (δηλαδή ο Κίο) δεν νομίζω οτι μπορεί να κάνει κάποιον να τον συμπαθήσει αφού φαίνεται να είναι υπερ-δυνατός, καλός και ευνοημένος απο όλες τις απόψεις. Ο νεκροσκόπος Κίο, μιλάει με τους νεκρούς, οι οποίοι φυσικά τον συμπαθούν, έχει δυνάμεις πέρα απο κάθε φαντασία, αφού μπορεί να απορροφά τις γνώσεις/δυνάμεις των νεκρών, έχει την γκόμενα του βιβλίου και φυσικά είναι ταγμένος με τις δυνάμεις του καλού (δηλαδή της καλής Αγγλίας). Αντίθετα ο νεκρομάντης Ντραγκονσάνι κλέβει με φρικιαστικό τρόπο τις γνώσεις των νεκρών αλλα δεν απορροφα δυνάμεις, παρα μόνο πληροφορίες. Οι νεκροί φυσικά δεν τον συμπαθούν, και μάλλον στο βιβλίο δεν τον συμπαθεί κανένας, ούτε κάν τα αφεντικά τους (οι κακοί Ρώσοι) η ο βρικόλακας Θιμπόρ Φέρεντσι με τον οποίο συνεργάζεται. Γαμώτο, να φανταστήτε οτι είναι ακόμα και παρθένος εξαιτίας ενος ψυχολογικού παιδικού τραυματος. Μα όλα τα στραβά έχουν πέσει σε αυτό το παιδι; Ήμαρτων...Πάντως είναι πιο ανθρώπινος, προσητος και συμπαθιτικός απο τον Κίο.

Για να συνοψίσω, ο "Νεκροσκόπος" είναι ένα προτότυπο, διασκεδαστικό βιβλίο φαντασίας-τρόμου γραμμένο χωρίς υπερβολές ή περιττό μπλα-μπλά αλλα αντίθετα αρκετά καθηλοτικό και ευχάριστο. Θα διασκεδάσει σίγουρα όλους τους φίλους του είδους.

Υ.Γ. Α! και για ένα σχόλιο που διάβασα σχετικά με την σειρά οτι τάχα μου συνεχίζει την παραδωση του Χ.Φ.Λάβκραφτ, θα πώ απλά οτι κατα την γνώμη μου είναι λάθος και δεν ισχύει.

 Αρκετά καλό.,  13.04.07 Δέν έχω διαβάσει αρκετά βιβλία του Koontz αλλα πάντα τον θεωρούσα σαν ένα αδύναμο κλώνο του Stephen King. Δηλαδή ό,τι γράφει ο Koontz θα μπορούσε να το είχε γράψει και ο King και ίσως καλύτερα.

Το "Φαντάσματα" είναι ένα τέτοιο βιβλίο, δηλαδή ενισχύει την άποψη αυτή, αφού όσο το διάβαζα για κάποιο λόγο μου θύμιζε ιστορίες του Stephen King. Τα κοινά στοιχεία είναι αρκετά: Η δράση τοποθετείται σε μια μικρή πόλη της αμερικάνικής επαρχίας και οι πρωταγονιστές και κύρια πρόσωπα της ιστορίας είναι χαρακτήρες της τοπικής κοινωνίας (τα καλά παιδιά του λαού κοινως...). Επιπλέων στις τάξεις τους υπάρχει και ένα παιδί (μια πιτσιρίκα 14 χρονών) πανέξυπνο, με αντίληψη θάρρος ενήλικα (κάτι που με εκνευρίζει αρκετά αφού εγώ προσωπικά αλλα και όσα άτομα ξέρω άν ζούσαμε στα 14 μας όλα αυτά που ζουν τα πιτσιρίκια της λογοτεχνίας best seller θρίλλερ θα μας είχαν αφήσει χίλια-δύο ψυχολογικά προβλήματα, χώρια που θα τα 'χαμε κάνει πάνω μας απο τον φόβο). Το καρέ συμπληρώνουν οι απαραίτητοι περιθωριακοί τύποι, άσχημοι, επικίνδυνοι και διευθαρμένοι μέχρι αιδίας. Αυτοί φυσικά είναι οι κακοί της ιστορίας ή τα τσιράκια των αρχι-κακών. Για να κάνω μια σούμα οι χαρακτήρες είναι εντελώς κλισε και ειδικά οι αναγνώστες του Dean Koontz θα τους αναγνωρίσουν και στα άλλα βιβλία του.
Ένα άλλο κοινο στοιχείο με τον King είναι οι αναφορές στην Βίβλο και γενικά η χρησιμοποίηση θρησκευτικών στοιχείων για την ανάδειξη της απειλής του κακού στην ιστορία, κάτι που δίνει επιπλέον πόντους στην ατμόσφαιρα του βιβλίου.
Αυτό που κάνει όμως τον Koontz να διαφέρει απο τον King και ειδικά στο "Φαντάσματα" είναι η επιστημονική εξήγηση της απειλής και του μυστηρίου καθώς και η χρησιμοποίηση της τεχνολογίας και της επιστήμης για την καταπολέμιση του. Πιστευω οτι ο Κing θα έβαζε ακόμα περισσότερο παραφυσικό στην υπόθεση. Επιπλεόν ο Koontz (ευτηχώς για όλους) μένει προσκολημένος στις κεντρικές φιγούρες της ιστορίας και δεν αναλύει το βιογραφικο του εκάστοτε δευτερέυοντος χαρακτήρα.

Όπως και 'νάχει το βιβλίο είναι αρκετά καλό, και προτείνεται ιδιαίτερα ως ευχάριστη συντροφιά για το σ/κ μαζί με μια κούπα καφέ. Ξεκινάει βάζοντας τον αναγνώστη αμέσως στο κλίμα, αφού πετάει τους ήρωες τους σε ένα εντελώς ψαρωτικό, μυστιριώδες και τρομακτικό σκηνικό, αφήνοντας τους (μαζί με τον αναγνώστη) να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Όσο προχωράει η δράση το βιβλίο μεταμορφώνεται απο μυστηρίου σε θρίλλερ τρόμου, και πιστευω οτι ξενερώνει κάπως όταν οι ήρωες ανακαλύπτουν τι πραγματικά έγινε.

Απο όσο ξέρω το βιβλίο έχει γυριστεί και σε ταινία (σιγα μην τους ξεφύγει) με τον Μπέν Άφλεκ και τον Πίτερ ο'Τούλ. Εγώ δεν την έχω δεί αλλα και ούτε την έχω βρει στο dvdάδικο της γειτονιάς μου. Άν υπάρχει κάποιος που να την ξέρει ας κάνει τον κόπο να γράψει μια κριτηκή.

 His news is bigger than your news.,  09.04.07 Απίστευτη κωμοδία με τον Γουίλ Φέρρελ να κλεβει την παρασταση και να μονοπωλεί το ενδοιαφέρων χάρις τις γκριμάτσες του και το χυδαίο χιούμορ του. Το καταπληκτικό με τις ταινίες του είναι οτι, αντίθετα με άλλους κωμικούς της εποχής του, δεν φοβάται να σατιρήσει και να διακωμοδίσει τα αμερικάνικα κλισέ και τα μυνήματα που προσπαθούν άλλες ταινίες του είδους να αφήσουν. Αντίθεται τα εκχυδαίζει και τα γελοιοποιεί. Ετσι και στο "The anchorman" δεν αφήνει ούτε λεπτό που να μήν κάνει μια παλαβομάρα και φροντίζει να γελοιποιήσει και τις πιο σοβαρές σκηνές. Μήν χάσετε αυτή την ταινία γιατι θα χάσετε 94 λεπτά ατόφιου γέλιου.
Απόλυτο highligh; Η κορυφαία σκηνη που εμφανίζονται σαν guests Οι Μπεν Στίλερ, Βίνς Βόν, Τίμ Ρόμπινς, Όουεν Γουίλσον. Επιπλέον ως guest συμμετέχουν οι Danny Trejo και ο Τζάκ Μπλάκ.