Καλό αλλα...,  24.06.07 Το τελευταίο βιβλίο του Στέφεν Κίνγκ εν αναμονή του "Lisey's Story" είναι μάλλον ενα απο τα πιο περίεργα βιβλία του συγγραφέα. Δεν γνωρίζω τι είχε στο μυαλό του ο Κίνγκ όταν το έγραφε αλλα φαντάζομαι οτι θα ήθελε να δημιουργίσει μια ιστορία τρόμου και φρίκης σε συνδιασμό με μια δική του κριτική/άποψη για τον σύγχρονο πολιτισμό με μπόλικες επιρροές στις παλιές ταινίες τρόμου (άλλωστε το βιβλίο είναι αφιερομένο στον Τζώρτζιο Ρομέρο σκηνοθέτη του θρυλικού "Night of the living dead")

Αρχικά αυτό που θα πρέπει να ξεκαθαριστεί είναι οτι ο τίτλος "Το κινητό" είναι μάλλον παραπλανητικός. Πιο σωστό θα ήταν το βιβλίο να μεταφραζόταν σαν "Ο παλμός" αφού αυτό είναι που μετατρέπει τους ανθρώπους σε ζόμπι και όχι το μηχάνιμα το οποίο είναι απλά ένα μέσω μεταφοράς του παλμού. Επιπλέον ένα ακόμα στοιχείο του βιβλίου είναι οτι αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντιτα και ασχολείται περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο προσπαθούν οι ήρωες να επιβιώσουν.

Σε γενικές γραμμές το βιβλίο είναι καλό και εξελίσσεται γρήγορα και χωρίς πολλές καθυστερίσεις στην ξεδίπλωση του σεναρίου. Σε αυτό το σημείο μου θύμισε λίγο το "Desperation". Επίσης θα ήθελα να σημειώσω οτι παρόλο που είναι αρκετά βίαιο και περιπετειώδες έχει αρκετή ουσία στο σενάριο και είναι εμφανής η προσπάθεια του συγγραφέα να γράψει κάτι πραγματικά καλό (αντιγράφοντας βέβαια και το "Day of the dead" του Ρομέρο)

Όσων αφορά τους πρωταγονιστές του βιβλίου εδώ ο Κίνγκ ακολουθεί τα τυπικά (για αυτόν) κλισέ. Ήρωας σκεπτόμενος καλλιτέχνης, μικρό αγοράρι με μυαλό, κοριτσάκι με μυαλό και κακός μοχθηρός αλλα όχι αντιπαθητικός.

 Cult madness,  10.06.07 Απλά μια απο τις πέντε πιο cult ελληνικές ταινίες των τελευταίων ετών. Μία ώρα και είκοσι λεπτά ψυχολογικού-νευρικού πολέμου. Σίγουρα όχι για ευαίσθητα στομάχια...

 Αρκετά καλό θριλλεράκι...,  04.06.07 Αξιπρεπέστατο γαλλικό θρίλλερ με ένα σενάριο το οποίο έχει εμφανιστεί στο παρελθόν πάρα πολλές φορές. Όμως το δυνατό σημείο του δέν είναι η υπόθεση (η οποία τελειώνει πρακτικά στα πρώτα 20 λεπτά ταινίας) αλλα οι πολλές σκηνές με το αίμα να τρέχει ποτάμι καθώς και η σεξουάλα Εμμανουέλ Εσκορού στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η σχέση του πλάσματος με την πρωταγονίστρια αναπτύσσεται αλλα όχι στο βαθμό που θα περίμενε κανείς και απο κάποιο σημείο και μετά το έργο επαναλαμβάνεται και κινήται στα ίδια μότιβα (φόνοι-φόνοι-φόνοι χωρίς ουσιαστική εξέλιξη σεναρίου). Παρόλα αυτά παραμένει ένα άκρως διασκεδαστικό splatter/b-movie και φυσικά έτη φωτός καλύτερο απο σημερινές αμερικάνικες αιδίες...

 Τελευαταία ταινία της σειράς (μάλλον),  01.06.07 Τρίτο και τελευταίο μέρος της σειράς ταινιών "Πειρατές της Καραιβικής" το οποίο ολοκληρώνει την σειρά εκτός βέβαια και άμα σκαρφιστούν τίποτα οι σεναριογράφοι, κάτι που δεν το θεωρώ απίθανο παρά το φινάλε.
Απο όσο φαίνεται τα τελευταία χρόνια κάθε σίκουελ προσπαθεί να ξεπεράσει το όριο της πιο ακριβής παραγωγής. Δέν ξέρω αμα η ταινία αυτή το κατάφερε αλλα σίγουρά πρόκειται για ένα μεγαλειώδες υπερθέαμα με επικές εφετζίδικες μάχες, άψογα κουστούμια, μπόλικες κανονιές και αρκετό λαο (όχι πώς δεν θα ήτανε...). Όμως και απο σενάριο δεν παεί πίσο. Θα έλεγα μάλιστα οτι η ταινία στηρίζεται περισσότερο στις πολλές σεναριακές ανατροπές αφού κάθε πέντε λεπτά έχουμε και ένα καινούριο πισωμαχαίρομα και μια καινούρια συμμαχία μεταξύ εχθρών και φίλων. Το αρνητικό σε αυτό (και νομίζω το μεγαλήτερο μειονέκτημα της ταινίας) είναι οτι κατα την γνώμη μου καταντάει κουραστικό απο κάποιο σημείο και μετά. Επιπλεόν οι δραματικές σκηνές που προστέθηκαν δεν πιστέυω οτι ταιριάζουν με το ύφος της ταινίας και θα μπορούσαν να λείπουν.
Απο το πρωταγονιστικό κάστ ο Ορλάντο Μπλούμ για μια ακόμα φορά είναι ο όμορφος ενώ ο Τζόνυ Ντέπ είναι πρώτη μούρη ως ο εκκεντρικός πειρατής Τζάκ Σπάροου. Η Κείρα Νάιτλη είναι η όμορφη της ταινίας και η Ναόμι Χάρρις μου έσπασε τα νέυρα αφού όποτε άνοιγε το στόμα της όλο παροιμίες έλεγε (καλά ξηγήθηκε ο Μπαρμπόσα και την έστειλε στο αμπάρι!). Αυτός πάντως που κλέβει την παράσταση είναι ο Τζέφρυ Ράς που έχει περισσότερο το στύλ του πειρατή παρά απο τον Ντέπ που μοιάζει με αφηρημένος κριτικός έργων τέχνης. Τέλος κάνει μια σπέσιαλ εμφάνιση ο Κήθ Ρίτσαρντς (όποιος δεν ξέρει ποιός είναι πρέπει να ντρέπεται) σε ρόλο έκπληξη.
Σε γενικές γραμμές είναι μια χορταστική περιπέτεια που όμως για να την απολάυσει κάποιος πρέπει να έχει δεί τα άλλα δύο μέρη της σειράς.

 Απίστευτα καλό!,  31.05.07 Το δευτερο βιβλίο του Αμπραάμ Μέρριτ που έχει να κάνει με υπερφυσικό τρόμο μετά απο το "Burn witch, burn". Όπως φαίνεται στην υπόθεση το βιβλίο ξεκινάει σαν μια τυπική αστυνομική ιστορία έχοντας πάντα το pulp χρώμα της εποχής (1934). Όμως λίγο αργότερα εξελίσσεται σε ένα μυστιριώδες έργο όπου κυριαρχούν οι υποχθόνιες δυνάμεις και η μαγεία που βγαίνει απο τις λαογραφικές παραδώσεις των Κελτών. Κεντρικό πρόσωπο είναι η μάγισσα, που έρχεται κατευθείαν απο τα αρχαία χρόνια, και μπορεί με τις δυνάμεις της να σαγινέυει τους άντρες και να τους μεταφέρει στο κάστρο της σε μια άλλη διάσταση.

Αυτό που εντυπωσιάζει στο βιβλίο είναι οι ατμοσφαιρά καθώς και οι σκηνές οι οποίες είναι πολύ τολμηρές για την εποχή τους καθώς και ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνει η ιστορία.