Η κατρακύλα συνεχίζετα...,  21.10.07 Το θέμα πια με τα ριμέηκ έχει καταντήσει αιδία. Τα φτιάχνουν που τα φτιάχνου τουλάχιστον δεν μπορούν να σεβαστούν το αρχικό έργο; Εδω ο τυχάρπαστος σκηνοθέτης Neil LaBute γνωστός απο την άγνωστη ταινία \"The Shape of Things\" τολμά να ασελγήσει στο μνημιώδες θρίλλερ \"The wicker-man\" παραγωγής 1972.
Και λέω \"ασελγήσει\" γιατι όσο εμπνευσμένο, τρομακτικό και μυστηριώδες ήταν τό παλιό τόσο ανέμπνευστο, αστείο και βουτηγμένο στα αμερικάνικα κλισέ είναι το καινούριο. Αμερικανός αστυνομικός (με τα απαραίτητα ψυχολογικά προβλήματα) ταξιδευει σε απομονομένο απο τον πολιτισμό νησι για να ανακαλύψει ένα χαμένο κορίτσι. Στο νησί οι κάτοικοι ζούν με βάση έναν νεο-παγανιστικό μητριαχρικό τρόπο ζωής όπου οι γυναίκες έχουν το πάνω χέρι και οι άντρες υπάρχουν σαν όργανα αναπαραγωγής. Φυσικά όλες του κρύβουν ένα σωρό μυστικά και η πρώην γυναίκα του (που την παίζει η δήθεν σαγηνευτική Kate Beahan) προσπαθεί να του ρίξει στάχτη στα μάτια...Ημαρτόν...
Το αρχικό \"Wicker-man\" ήταν γεμάτο με παγανιστικούς μύθους, πρακτικές μαγείας (πχ το χέρι της δόξας την ώρα που κοιμάται ο πρωταγωνιστής) και μυστήριο. Ολα αυτά λείπουν. Το καινούριο είναι απλά ένα τυπικό θριλεράκι (υποτίθεται) όπου ο Νίκολας Κέητζ απλά περιφέρεται μέσα σε μια κοινωνία τύπου Αμις προσπαθόντας να διατηρήσει την ψυχραιμία του ενώ όλες φαίνεται να τον δουλευουν μπροστά στα μάτια του. Στο τέλος τον οδηγούν στην παγίδα που υποτίθεται οτι του έχουν στήσει (φυσικά η αναπαρασταση της παγανιστικης τελετης που υπαρχει στο παλιο εχει αντικατασταθεί με μια παρέλαση καρνάβαλων) και τον καίνε στο τέραστιο σκιάχτρο. Η τελευαία σκηνή δείχνει την πρώην γυναίκα του μαζί με την κουκλάρα Leelee Sobieski (ο μόνος λόγος που παιρνει άσσο το έργο) να ταξιδευουν στην Αμερική για να προσελκίσουν και άλλα θύματα για τις τελετές τους λές και πρόκειται για serial killers ή κάτι τέτοιο.
Α! Και σαν κερασάκι στην τούρτα ο απίστευτος Κρίστοφερ Λί του αρχικού έργου που υποδύεται τον αρχηγό της κοινώτητας Lord Summerisle έχει αντικατασταθεί με την Ellen Burstyn που θυμίζει περισσότερο διευθύντρια γυμνασίου παρά αρχιιέρια παγανιστικών θεών.
Δεν θα πώ τίποτε άλλο παρα κρίμα στο χαμένο πλαστικό που χρησιμοποιήθηκε για να βγεί το dvd αυτό. Μήν το δείτε. Δείτε καλύτερα το αρχικό έργο η κανένα αγώνα telemarketing. Καλύτερα θα περάσετε...

 Καλόφτιαγμένο για να περνάει η ώρα...,  14.10.07 Μετά απο το πρώτο remake του κλασσικού \"Hills have eyes\" η εταιρία παραγωγής μαζί με τον Wes Craven αποφάσισε να φτιάξει και ένα sequel, όπως είχε κάνει τριάντα χρόνια πρίν. Βέβαια το \"Hills have eyes 2\" ουδεμία σχέση έχει με το παλιό sequel του αυθεντικού \"Hills have eyes\", αλλα αντίθεται πρόκειται για εντελός καινούριο σενάριο που κρατάει ίδιο μόνο την περιοχή, τον τίτλο και την βασική ιδέα.
Το καινούριο \"Hills have eyes\" εξελλίσεται αρκετά χρόνια αργότερα απο το πρώτο στην ίδια περιοχή όπου μαθαίνουμε οτι τα φρικαλέα μεταλλάγματα κατοθρώνουν να επιβιώνουν πιάνοντας αιχμάλοτους και χρησιμοποιόντας τους για αναπαραγωγή. Στην περιοχή τους όμως καταφθάνει μια ομάδα απο δόκιμους εθνοφρουρούς (στους οποίους εντελώς συμπτωματικά βρίσκονται και δύο κουκλάρες) οι οποίοι προσπαθούν να ανακαλύψουν τι συμβαίνει στην περιοχή.
Το έργο είναι αρκετά ενδιαφέρων και καθηλοτικό. Ο Wes Craven αυτή την φορά διάλεξε καινούριο σκηνοθέτη τον Martin Weisz που τα καταφέρνει αρκετά καλά διατηρόντας την αγωνία και τα επίπεδα αίματος υψηλά σε όλη την διάρκεια του έργου.
Καλογυρισμένο, φρικαλέο, με χαριτομένους χαρακτήρες, μπόλικο αίμα και αρκετά καλή σκηνοθεσία το \"Hills have eyes 2\" είναι ένα πολύ όμορφο εργάκι φρίκης και τρόμου που ξεχωρίζει απο τον σωρό των εργων τέτοιου είδους που γυρίζονται το ένα μετά το άλλο. Προσωπική ένσταση είναι στο γεγονός οτι δεν δίνει τόσο βάρος στην ανάπτυξη των κακών της υπόθεσης και στην μυστική κοινωνία που έχουν ιδρύσει μέσα στους λόφους. Ισως αυτό έκανε το έργο ακόμα πιο ενδιαφέρων.

 Οι τυχεροί θα πεθάνουν πρώτοι.,  21.09.07 Το \"Hills have eyes\" αποτελεί την δευτερη σκηνοθετική απόπειρα του Wes Craven ενός απο τους πιο υπερκτημημένους σκηνοθέτες στον χώρο των ταινιών τρόμου, και αρχικα γυρίστηκε το 1977. Σχεδόν τράντα χρόνια αργότερα ο Alexandre Aja δοκιμάζει με επιτυχία να κάνει re-make το έργο, την εποχή που τα αποτηχημένα re-makes ακολουθούν το ένα το άλλο.
Το καινούριο \"Hills have eyes\" έχει ελάχιστες διαφορές, σεναριακά απο το παλίο. Οι περισσότερες σκηνές έχουν μεταφερθεί αυτούσιες καθώς και οι χαρακτήρες των καλών και των κακών. Δυστηχώς αντίθετα με το προηγούμενο έργο στους κακούς δεν δίνεται καμία προσπάθεια ανάπτυξης του χαρακτήρα τους και παρουσιάζονται απλά ως διεστραμμένοι, αιμοδιψείς μεταλλαγμένοι κανίβαλλοι.
Φυσικά αυτό δεν πρέπει να πειράξει κανένα αφού άλλωστε τα όποια πολιτικά και κοινωνικά μυνήματα θα μπορούσε να περάσει η ταινία περνάνε τελείως επιφανειακά. Αυτό που στην ουσία προσφέρει είναι άφθονο αίμα, ωμές σκηνές βίας, πολύ καλή σκηνοθεσία και μπόλικη ένταση και φρίκη. Οτι ακριβώς πρέπει να έχει ένα καλό έργο τρόμου.
Φυσικά όπως καταλαβένετε το έργο είναι μόνο για ενήλικες και μάλιστα με πολύ γερά στομάχια...

 Θεοί δείξτε έλεος...,  20.09.07 ...Στον φτωχό θεατή που θα δεί αυτό το έργο. Η Jodie Foster πρέπει να ντρέπεται που το γύρισε καθώς και όλοι οι συντελεστές πλήν του Σών Μπίν που είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής. Υπόθεση παραπάνω απο άθλια και σκηνοθεσία τυπική χωρίς ιδιαιτερότητες. Αμα θέλετε να περάσετε άσκοπα τον χρόνο σας δείτε προτάθλημα κρίκετ, οχι αυτό...

 Δυναμικό!,  12.09.07 Το \"Ενας θάνατος δεν είναι αρκετός\" είναι το εβδομο βιβλίο του Λί Τσάιλντ με ήρωα τον πρώην στρατονόμο Τζάκ Ρίτσερ, αλλα είναι το πρωτό στο οποίο ο συγγραφέας δοκιμάζει την διήγηση σε πρώτο πρόσωπο. Αυτό σημαίνει οτι τα γεγονότα τα διηγείται ο ήρωας. Το αποτέλεσμα δεν διαφέρει αισθητα απο τα προηγούμενα βιβλία της σειράς αλλα κάνει το ανάγνωσμα πιο ενδιαφέρων και δίνει πόντους στην ατμόσφαιρα.
Οποιος έχει ξαναδιαβάσει τα βιβλία του Λί Τσάιλντ θα δεί όλα τα αρνητικά και τα θετικά στοιχεία να επαναλαμβάνονται: Ενδιαφέρων σενάριο το οποίο βρίσκεται μακρυά απο πολιτικά και ανθρωπιστικά μυνήματα αλλα περιέχει αρκετές ανατροπές και μπόλικη δράση μέχρι την τελευταία σελίδα. Ο Ρίτσερ σαν ήρωας παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρων αφού συνδιάζει την μυική δύναμη με το μεθοδικό μυαλό.
Φυσικά ο συγγραφέας πέφτει στα γνωστά κλισέ για το είδος. Τυποποιημένοι χαρακτήρες (οι κακοί είναι πολύ κακόι και φυσικά δεν έχουν κανένα ελαφρυντικό ούτε κανένα στοιχείο για το οποίο μπορεί κανείς να τους συμπαθήσει, οι υπόλοιποι αντρες χαρακτήρες είναι κυμαινόμενοι: όσοι βρίσκονται με το μέρος του Ρίτσερ είναι καλοί επαγγελματίες και σωστοί στις απόψεις τους ενώ οι υπόλοιποι απλά άχρηστοι και αντιπαθητικοί. Επίσης οι περισσότερες γυναίκες είναι όμορφες και δυναμικές) καθώς και αμερικανίστικες πολιτικές απόψεις που ίσως ενοχλήσουν κάποιους.
Γενικά αμα κάποιος δεν σκευτεί την λογοτεχνική αξία του βιβλίου αλλα το δέι σαν ένα απλό ευχάριστο ανάγνωσμα θα το απολάυσει όπως πρέπει.