|
Κριτικές που έχουν γραφτεί από τον Axeman
Κάτω του μετρίου..., 07.01.08 Η αλήθεια είναι ότι ο Σών Μπίν είναι ο μόνος λόγος για να δει κανείς το έργο. Χωρίς να φτάνει το επίπεδο διαστροφής ή τρέλας του Χάουερ, κατορθώνει να είναι επικινδύνως και να γίνεται εφιάλτης για το νεαρό ζευγάρι, που δεν μπορεί να ξεφύγει από τα χέρια του παραλές τις ευκαιρίες που είχε σε όλο το έργο, κάτι που ο Τόμας Χόουελ δεν είχε στο προηγούμενο έργο. Επιπλέον το καινούριο «Ωτοστόπ του τρόμου» είναι κομμένο και ραμμένο στις μόδες της σύγχρονης American νεολαίας. Αντί για έναν πρωταγωνιστή έχουμε δύο, ένα ζευγάρι American teens, που αποτελείται από μια American sweetheart βγαλμένη από νερόβραστη αισθηματική νεανική κομεντί, και έναν ξενέρωτο American boy με ενοχλητικό μούσι. Στο τέλος έχουμε επίσης μια αλλαγή ρόλων προσαρμοσμένη στην μόδα που θέλει τις γυναίκες να γίνονται πιο δυναμικές (όσο δυναμική μπορεί να γίνει η Σοφία Μπούς) και ένα ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ και άκρως ΜΗ-ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ φινάλε τύπου «άντε τελείωνε». Σε γενικές γραμμές το έργο είναι μέτριο, χωρίς βέβαια να είναι χειρότερο από τις υπόλοιπες μετριότητες που γυρίζονται τα τελευταία χρόνια, με μόνη αναλαμπή την πολύ καλή παρουσία του Σών Μπίν. Και φυσικά είναι μέτριο χωρίς να το συγκρίνουμε με το παλιό.
Απο τα καλύτερα όλων των εποχών!!, 07.01.08 Όλη η ταινία είναι ένα ατελείωτο κυνηγητό, ένα παιχνίδι γάτας και ποντικού με τον Τζιν να προσπαθεί να αποδείξει την ύπαρξη του κακού Ράινερ και με τον δεύτερο να εμφανίζεται κυριολεκτικά από το πουθενά και να σκοτώνει με χαρά όποιον βρίσκει στο πέρασμα του. Συμμετέχει και η Τζένιφερ Τζέισον Λί σε δεύτερο ρόλο αλλά ύψιστης σημασίας λόγω της θρυλικής σκηνής με την νταλίκα. Απαραίτητο για κάθε φίλο των καλών θρίλλερ και φυσικά των ξεχωριστών κινηματογραφικών χαρακτήρων!!
Απίστευτο!!, 03.01.08 Ομως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ποιός θα το φανταζόταν οτι μια συγγραφέας βιβλίων για μαγειρική και θέματα υγείας και εσωτερικής αναζήτησης θα έγραφε τέτοιο καταπληκτικό θρίλλερ. Γιατι το \"Λούντβιχ\" είναι ένα μεταφυσικό θρίλλερ που αντλεί επιρροές απο τους καλύτερους συγγραφείς του είδους, με πρώτο απο όλους τον Χ.Φ.Λάβκραφτ και ακολουθεί ο Άλτζετον Μπλάκγουντ, τα οποία φιλτράρει μέσα απο την προσωπική γραφή και χρησιμοποιεί με τον καλύτερο τρόπο. Οι επηρροές ειδικά απο τον Λάβκραφτ είναι πάνμπολες αφού το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι διήγηση μέσα απο ένα χειρόγραφο αλλα και η χρησιμοποίηση στοιχείων με τρόπο ώστε να φαίνονται απόλυτα ρεαλιστικά και αληθίνα. Η συγγραφέας κατορθώνει να ανακατέψει μαζί τον γοτθικό τρόμο, την δαιμονολογία, την παράνοια, τον αποκρυφισμό, την κατασκοπεία, την αλχημεία, την μουσική, την οικολογία, τις μυστικές εταιρίες κ.α. ωστε να δημιουργήσει ένα δυνατό θρίλλερ, που διαβάζεται μέν δύσκολα, αφού απαιτεί την μέγιστη προσωχή του αναγνώστη αλλα είναι άκρως απολαυστικό. Για να ολοκληρώσω θα πώ οτι το βιβλίο διαφέρει κατα πολύ απο την μάζα των δήθεν αποκαλυπτικών περιπετειών που κυριαρχούν στην αγορά και ενδείκνηται για αναγνώστες που αναζητούν κάτι διαφορετικό.
Καλό αλλα λίγο..., 11.11.07 Ο Κρίτον έκανε μια μεγάλη μελέτη προκειμένου να συλλέξει το υλικό για το βιβλίο (στο τέλος παραθέτει μια τεράστια βιβλιογραφία με προσωπικά σχόλια) ώστε να παρουσιάσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ομως μέσα σε όλα αυτά γιατι μου δίνει την εντύπωση οτι έχει ξεχάσει να το γράψει; Για να εξηγηθώ. Το βιβλίο δίνει την εντύπωση καταγγελίας ή μάλλον καλύτερα είναι μια μπερδεμένη μεγάλη ιστορία όπου ο Κρίτον την χρησιμοποιεί για να μπορέσει να δώσει παραδείγματα και να εξηγήσει τα πιστευω του. Δεν είναι τυχαίο που στο τέλος παραθέτει τις προσωπικές του απόψεις και τα συμπεράσματα που έβγαλε απο την μελέτη και την έρευνά του. Το βιβλίο θυμίζει ένα πιο σύγχρονο και μπερδεμένο \"Εγώ, το ρομπότ\" του Ισαάκ Ασίμωφ. Και γιαυτό γιατι στην ουσία πρόκειτα για πολλές μικρές ιστορίες που έχουν να κάνουν με τα προβλήματα που δημιουργούνται την την γενετική και το νομικό πλαίσιο που έχει καθώς και την εφαρμογή της στην σύγχρονη κοινωνία (πχ για τις κατοχοιρώσεις γονιδίων απο πανεπιστήμια κ.α.). Πολλοί χαρακτήρες, κανένας βασικός πρωταγονιστής, συνοχή που με το ζόρι κρατιέται, άσκοποι παράγραφοι και κεφάλαια, που κάνουν το βιβλίο ολίγον μπερδεμένο. Δέν είναι κακό αλλα πιστευω οτι θα έπρεπε να το είχε γράψει αλλιώς. Συνοπτικά το \"Μετά\" είναι ένα ιδιόρμορφο βιβλίο που θέλει προσωχή και δεν νομίζω οτι απευθύνεται σε όλους τους αναγνώστες.
Καλό αλλα που είναι ο Bond..., 02.11.07 Αποτελέσματα 11 - 15 από 86 |