Καλό!,  07.03.07 Αρκετά καλό αστυνομικό μυθηστόριμα με τον διάσημο (στην Αγγλία)επιθεωρητή Ρέμπους που μας μεταφέρει στα ομιχλώδη τοπία του Εδιμβούργου. Μοντέρνο, χορταστικό και μεγάλο δεν θα αφήσει κανένα απογοητευμένο.

 Μέτριο,  06.03.07 Αυτο που με εντυπωσίασε περισσότερο στο βιβλίο είναι οι τρείς σελίδες γεμάτες με τις διθυραμβευτικές κριτικές που έχει πάρει η σειρά βιβλίων με τις περιπέτειες του Odd Thomas. Προσωπικά δεν έχω διαβάσει το πρώτο βιβλίο της σειράς, ούτε και το τρίτο ("Brother odd" και δεν έχει εκδοθεί στην Ελλάδα ακόμα) και μπορώ να υποθέσω οτι οι κριτικές αυτές είναι για το σύνολο των βιβλίων και όχι μόνο για το συγκεκριμένο.

Γιατι άν είναι για το συγκεκριμένο τότε οι τύποι μάλλον έχουν πρόβλημα. Στις κριτικές τους μιλάνε για "αυθεντικές εκπλήξείς", για "ωριμές, συναρπαστικές δουλείες", για "συναρπαστικό κόσμο χαρακτήρων", για "μυθηστόριμα ενηλικίωσης και ιστορία αντισυμβατικής αγάπης" και για "εκπληκτικές ανατροπές". Εγώ όμως γιατι δέν τα διάβασα όλα αυτά;

Για να εξηγηθώ. Το μεγαλύτερο ατού του βιβλίου (κατα την ταπεινή μου άποψη πάντα) είναι ο τρόπος που είναι γραμμένο καθώς και η εξέλιξη της δράσης του. Ευτηχως που ο Dean Koontz είχε την ευγενική καλοσύνη να γράψει ένα μικρό (μόνο 350 σελίδες την στιγμή που οι μεγαλο-εκδοτικές ζητάνε βιβλία με 500+) σύντομο βιβλιαράκη που η δράση δεν θα διακόπτεται απο περιτό μπλα-μπλά και ανούσιες περιγραφές δευτερέυων χαρακτήρων. Επίσης το γεγονός οτι η διήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο (δηλαδή μιλάει ο "Περίεργος" Τόμας) προσφέρει επιπλέον πόντους αφού βοηθάει στην δημιουργία ατμόσφαιρας. Ομως εκεί τελειώνουν τα θετικά στοιχεία.

Για τα υπόλοιπα; Μετριότητες. Η ιστορία είναι πολύ απλοιική όπως και η εξέλιξη της. Οι ανατροπές είναι σχεδών ανύπαρκτες και στην ουσία είναι αναμενόμενες εκτός βέβαια απο μία και μοναδική ανατροπή (ο τρόπος που πεθαίνει ο κακός της υπόθεσης) η οποία είναι τελείως "ξέμπαρκή" (κάνει τον αναγνώστη να αναρωτιέται "πώς" και "γιατί"). Επίσης η πρωτοτυπία είναι ανύπαρκτη. Ο ήρωας υποτίθεται οτι μπορεί να βλέπει τους νεκρούς και να επικοινωνούν αυτοί μαζί τους. Αν θυμάμαι καλά και ο Χάρι Κλίο το έκανε αυτό στο "Νεκροσκόπο" (μάλιστα ήταν πολύ πιο δυνατος σε σημείο αντιπάθειας) και οι πρωταγωνιστές δέν ξέρω 'γώ πόσων ταινιών ("Η έκτη αίσθηση", "Οι ψίθυροι των πνευμάτων κ.α."). Τέλος οι κακοί είναι τυπικοί του είδους και δέν παρουσιάζουν καμία ιδιαίτερότητα.

Για να συνοψίσω θα έλεγα οτι είναι μια άτυχη στιγή για τον συγγραφέα (και για μένα που το διάβασα). Ίσως θα ήταν καλύτερα να ζητήσετε και άλλη γνώμη πρίν το διαβάσετε, εκτός και αν σας άρεσε τόσο πολύ το πρώτο.

 Ενδιαφέρων!,  28.02.07 Ενδιαφέρων θρίλλερ απο τον σημαντικό Γάλλο συγγραφέα Jean-Patrick Manchette, έναν απο τους πρώτους Γάλλους που εισήγαγε πολιτικά στοιχεια στα βιβλία του χωρίς όμως να μειονεκτούν σε ένταση, δράση και περιπέτεια. Ακρετά καλή υπόθεση που κρύβει αρκετές εκπλήξεις, και φυσικά πολύ βία.

 Κλασσικό βιβλίο του Γκρήν,  28.02.07 Απο τα καλύτερα διασκεδαστικά βιβλία που έγραψε ο Γκράχαμ Γκρήν πρίν απο τον δευτερο παγκόσμιο πόλεμο (συγκεκριμένα το 1935) και απο τα διασημότερα περιπετειώδη θρίλλερ της εποχής. Ο Γκρήν κατορθώνει να αναμίξει την δράση και την κατασκοπική περιπέτεια και την δημιουργία αληθινών χαρακτήρων με βάθος.

 Πρώτο βιβλίο απο το κουαρτέτο του Ισαάκ Σαίντελ,  26.02.07 Πρόκειται για το πρώτο (απο πλευράς ιστορικών γεγονότων αφού κανονικά πρώτο γράφτηκε το "Ο γαλανομάτης") βιβλίο του Τζερόμ Τσαρύν για τον αστυνομικό Ισαάκ Σάιντελ και τις ιστορίες του στην Νέα Υόρκη. Τα άλλα είναι "Η παιδέια του Πάτρικ Σίλβερ" και "Ο μυστικός Ισαάκ" και μπορούν να διαβαστούν ανεξάρτητα μεταξύ τους.

Πολύ όμορφο αστυνομικό βιβλίο με αρκετά καλή δράση και υπόθεση. Το μεγάλο του ατού αλλα και όλη η γοητεία του βρίσκεται στην ατμόσφαιρα της Νέας Υόρκης που ο Τσαρύν κατορθώνει να αναδείξει με εξαιρετική μαεστρία καθώς και για τους θεότρελους εκκεντρικούς χαρακτήρες του και το μάυρο κυνικό σουρεαλιστικό χιούμορ του. Αξίζει να διαβαστει όχι μόνο απο τους φίλους του είδους αλλα απο όσους ψάχνουν ξεχωριστά βιβλία.