Το τελευταίο καλό βιβλίο του Στέφεν Κίνγκ,  09.06.08 Το "Ντεσπερέισον" πρωτοεκδόθηκε το 1996 και ίσως να είναι το τελευταίο καλό βιβλίο του Κίνγκ. Το λέω αυτό γιατι δεν θυμάμαι κανένα βιβλίο μετα απο το "Ντεσπερέισον" που να είχε τόσο καλή ατμόσφαιρα, δράση και να είναι τόσο καλογραμμένο.

Το βιβλίο είναι μια μεγάλη περιπέτεια - θρίλλερ. Μια μυστηριώδες απομονομένη πόλη, στην μέση του πουθενά, έρημη και αφιλόξενη, που κρύβει ένα μοχθηρό μυστικό. Μια ομάδα ανθρώπων θα παγιδευτούν βρεθούν εκεί αιχμάλοτοι ενός παρανοικού σερίφη και πολύ γρήγορα θα συνηδειτοποιήσουν οτι μια υπερφυσική οντότητα έχει κυριέυσει την πόλη.

Οπως τα περισσότερα βιβλία του Κίνγκ έτσι και αυτο έχει κάποιους κλισέ χαρακτήρες όπως ένα χαρισματικό παιδί με υπερφυσικές δυνάμεις και έναν συγγραφέα που έχει σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Παρόλα αυτα, το βιβλίο είναι αρκετά καλογραμμένο, με μπόλικες στιγμές έμπνευσης και κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία, ενώ υπάρχουν αρκετές ανατροπές στο σενάριο. Σε μερικά σημεία μου θύμησε το "Φαντάσματα" του Dean Koontz αλλα το "Ντεσπερέισον" είναι μάλλον καλύτερο.

Εν κατακλείδι θα έλέγα οτι είναι ένα αρκετά καλό βιβλίο, μάλλον το καλύτερο που έγραψε την δεκαετία του 1990, και φυσικά να το τσεκάρουν όλοι οι φίλοι του συγγραφέα.

 Εξοχο!!!,  30.05.08 Περίπου 20 χρόνια έχουν περάσει απο την προηγούμενη περιπέτεια του Ιντιάνα Τζόουνς. 2008 πλέον και το δίδυμο Λούκας/Σπίλμπεργκ αποφασίζει να ξαναφέρει στο κινηματογράφικό προσκύνιο τον αγαπημένο ήρωα με μια καινούρια ταινία. Ομως ο Χάρισσον Φόρντ είναι πλέον 65άρης, οπότε η ομάδα πρέπει να προσαρμόσει το σενάριο της ταινίας στα καινούρια δεδομένα.
Ετσι λοιπόν η ταινία εξελίσσεται το 1957, αρκετά χρόνια μετα απο τον δευτερο παγκόσμιο πόλεμο, την εποχή που ο ψυχρός πόλεμος ξεκινούσε. Οι εχθροί είναι πλέον οι Ρώσσοι, με αρχηγό την Ιρίνα Σπάλκο, μια ειδηκή πράκτορας παραψυχολογίας με στόχους την ευρεση αρχαίας γνώσης. Ο Ιντι θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια περιπέτεια, που θα τον οδηγήσει στην Νότιο Αμερική, στα ίχνη ενος χαμένου παλιου φίλου του.
Τι να πρωτοπει κανείς για την ταινία; Το σενάριο ίσως να μην είναι το καλυτερο αλλα δεν νομίζω οτι ενδιαφέρει κανένα. Ολα όσα αγαπησαμε στα προηγούμενα εργα είναι εδώ. Ασταμάτητη δράση, περιπέτεια σε εξωτικά μερη και σε μυστικούς ναούς, καρτουνοειδης χαρακτήρες (με πρώτη και καλύτερη την Κέητ Μπλάνσετ/Ιρίνα Σπάλκο που κλεβει την παράσταση) και έναν Ιντιάνα Τζόουνς που παρά τα 65 του χρόνια τρέχει ασταμάτητα (παιρνοντας όλες τις γνωστές γκριμάτσες) και δέχεται να κάνει όλες τις επικύνδυνες σκηνες μόνος του.
Οπως ξαναείπα, σίγουρα δεν είναι η καλυτερη ταινία της σειράς, όμως ξεφευγει απο το να είναι ένα απλο σίκουελ. Τελειώνει την σειρά με τον καλυτερο τρόπο, ολοκληρόνοντας τις περιπέτειες του αγαπημένου μας ήρωα.

 Πολύ καλη αρχή για την συγγραφέα.,  25.05.08 Το "Αιμχηρά αντικείμενα" είναι το πρώτο βιβλίο της νεαρής συγγραφέας Τζίλιαν Φλύν και η αλήθεια είναι οτι πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον και συναρπαστικό ανάγνωσμα.
Στο βιβλίο μια νεαρή δημοσιογράφος θα επισκευτεί την μικρή πόλη στην οποία μεγάλωσε, για να καλύψει δύο δολοφονίες μικρών κοριτσιών. Εκει πέρα θα μπλεχτεί με τα μυστικά της πόλης, με τις οδυνηρές αναμνήσεις της απο τα παιδικά της χρόνια και με την δικιά της δυσλειτουργική οικογένεια.
Το βιβλίο είναι μια ιστορία μυστηρίου που στηρίζεται περισσότερο σε περίεργους, ποικιλόμορφους χαρακτήρες και στην σχέση εξάρτησης που έχουν μεταξύ τους παρά στο μυστήριο που είναι σχετικά απλο. Η διήγηση είναι πρώτου προσώπου και προσθέτει αρκετά στην ζοφερή ατμόσφαιρα του βιβλίου.

 Χαριτωμένο.,  11.05.08 Τέταρτο η πέμπτο βιβλίο για την συγγραφέα, ενώ τα προηγούμενα δυστηχώς δεν έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα, το "Η εποχή των μαγισσών" παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον και προτείνεται σε όσους θέλουν να διαβάσουν ένα καλό βιβλίο μυστηρίου.

Το βιβλίο είναι μια ιστορία μυστηρίου και φόνου με κύρια πρόσωπα δύο γυναίκες που η ενασχόληση τους με το παραφυσικό, την μαγεία, την αλχημεία, την τεχνολογία και τα μαθηματικά τις κάνει ιδιαίτερα επικίνδινες και σαγινευτικές. Η συγγραφέας φαίνεται να έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τα θέματα αυτά και να τα ενσωματώνει στην ιστορία χωρίς να προσπαθεί να κάνει επίδειξη της έρευνας που έκανε. Μοναδικό μειονέκτημα είναι οτι τα ουσιαστικά γεγονόταν εξελίσονται στο δέυτερο μισό του βιβλίου, ενώ το πρώτο μισό μοιάζει με εισαγωγή στους χαρακτήρες.

Παρόλα αυτα, το βιβλίο είναι καλογραμμένο και διαβάζεται πολύ ευχάριστα και ευκολα. Ισως σε μερικά σημεία να είναι υπερβολικό αλλα αυτό προσθέτει στην ατμόσφαιρα. Προτείνεται σε όλους τους φίλους των βιβλίων μυστηρίου.

 Πολύ βαρυ...,  11.05.08 Το "Οχτώ" εκδόθηκε στην Ελλάδα, λίγο πιο μετά απο την έκδοση (και επιτυχία) του "Κώδικα ΝταΒίνσι" και λίγο πρίν της τάσης για έκδοση βιβλίων με μυστικές συνομόσιες και ψευδοιστορικά στοιχεία. Βέβαια το "Οχτώ" είχε γραφτεί σχεδόν είκοσι χρόνια πρίν, το 1988, αλλα δεν νομίζω οτι λεεί τίποτα.

Το θέμα του "Οχτώ" είναι αρκετά ενδιαφέρον. Μια σκακιέρα στην οποία υπάρχει κωδικοποιημένο ένα μυστικό, το οποίο, όποιος γνωρίζει μπορεί να αποχτήσει μεγάλη δύναμη. Η σκακιέρα, βέβαια, είναι αντικείμενο αναζήτησης πολλών ανθρώπων και μερικοί απο αυτούς είναι διατεθημένοι να κάνουν τα πάντα για να την αποκτήσουν.

Η δράση του βιβλίου χωρίζεται σε δύο μέρη, το 1973, όπου μια νεαρή κοπέλα γίνεται μέρος της περιπέτειας (άθελα της) και αναζητεί το σκάκι σε Ευρώπη και Αφρική, και στο 1793 οπου δύο νεαρές καλόγριες αναλαμβάνουν την φύλαξη κομματιών της σκακιέρας και αναγκάζονται να αντιμετοπισουν χιλιάδες κινδύνους που απειλούν την ζωή τους.

Η ιστορία του βιβλίου είναι αρκετά ενδιαφέρουσα καθώς η συγγραφέας έχει φροντίζει να εισάγει ιστορικά στοιχεία, προσωπικότητες και αρκετό μυστήριο. Βέβαια αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα του βιβλίου. Απο την στιγμή που θα διαβάσει κάποιος την πρώτη σελίδα, μέχρι να το τελειώσει θα περάσουν απο μπροστά του, ένω σωρό χαρακτήρες (που περιλαμβάνουν ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Ροβιεσπιέρος, ο Ναπολέον Βοναπάρτης, ο Ταλευράνδος, η Αικατερίνη της Ρωσσίας, ο Φραγκλίνος, ο Ουάσιγκτον κ.α.) καθώς και δράση η οποία εναλλάσεται σε παρελθόν και μέλλον, Ευρώπη, Ασία και Αφρική. Ετσι είναι πολύ έυκολο για κάποιον να χάσει τον ειρμό της ανάγνωσης, να το βαρεθεί και σταδιακά να διαβάσει μηχανικά, χωρίς στην ουσιά να προσέχει το κείμενο. Προσωπικά απο την 500 σελίδα και μετά περίμενα πότε θα τελειώσει.

Επίσης ένα άλλο μειονέκτημα του βιβλίου είναι οι ρηχοί χαρακτήρες. Δύο κοπελίτσες που κάνουν σαν να παίζουν σε ρομαντική κομεντί, ενώ απο του πουθενά εμφανίζονται τα κατάλληλα άτομα που τους προσφέρουν την βοήθεια την κατάλληλη στιγμή. Δυστηχώς πολύ λίγοι απο τους δεκάδες χαρακτήρες που εμφανίζονται παρουσιάζουν ενδιαφέρον.

Για να ολοκληρώσω θα έλεγα οτι είναι ενα ανάγνωσμα, καλοδουλεμένο και φιλόδοξο αλλα κανένα απο αυτά τα δύο δεν το κάνει ενδιαφέρον και διασκεδαστικό. Μάλλον πρέπει να πεί κάποιος στους επίδοξους συγγραφείς οτι η δημιουργία ένος βιβλίου 800 σελίδων δεν είναι απαραίτητα σπουδαίο κατορθομα...