Μια ταινία μόνο εφέ,  09.05.07 Το 4 το δίνω για τα εξαιρετικά εφέ της. Κατά τα άλλα αυτή η ταινία δεν είχε να προσφέρει και πολλά.
Σίγουρα δεν περιμένει κανείς από μια ταινία Σπάιντερμαν να δει σοβαρή υπόθεση αλλά τουλάχιστον περιμένει να δει μια κάποια υπόθεση. Εδώ δεν υπήρχε τίποτα. Τα προσωπικά του Σπάιντερμαν μπλέχτηκαν με τα προβλήματα στη δουλειά του, με τη μαύρη στολή, με τη σχέση του με τον φίλο του Χάρι, με τον Σάντμαν και έγιναν όλα ένας αχταρμάς χωρίς συνοχή, με τεράστιες τρύπες. Βάλαν τόσα πολλά μέσα που στο τέλος δεν έδωσαν βάρος σε κανένα. O venom που τόσο διαφημίζεται, στην ταινία εμφανίζεται μετά τη μέση και παίζει ένα μικρό ρόλο μέσα σε όλα τα υπόλοιπα.
Δεν συζητάω για τη σχέση του με την Μαίρη-Τζέιν. Το προηγούμενο Σπάιντερμαν τελειώνει λέγοντας πως δεν μπορούν να είναι μαζί. Και τώρα ξεκινάμε με αυτούς τους δύο σχεδόν να παντρεύονται!
Και φυσικά το αποκορύφωμα είναι η γελεία σκηνή του Πητερ Πάρκερ να περπατάει χορεύοντας αλά Τραβόλτα στους δρόμους.... Αυτός ο τύπος είναι πολύ λελές και γελείος!
Τα εξαιρετικά εφέ και οι πολύ καλές σκηνές δράσης σε ορισμένες φάσεις τις ταινίας, δεν είναι αρκετά για να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον και να προσπεράσεις τη βαρεμάρα, τις τρύπες, την έλλειψη υπόθεσης, τη γελειότητα αυτουνού και την τεράστια αμερικανιά με τις σημαίες διάσπαρτες να κυματίζουν σε όλη την ταινία.

 Μια ιστορία αγάπης, τόσο διαφορετική...,  17.04.07 Όταν το ξεκίνησα μου θύμισε πολύ το Kindred που είχα διαβάσει σχετικά πρόσφατα και με εκνεύρισε λίγο. Δεν ήθελα να διαβάσω μια κόπια. Όμως συνεχίζοντας αυτή η αίσθηση έφυγε και το βιβλίο πραγματικά με ρούφηξε! Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου.
Επιστημονική Φαντασία είναι μόνο και μόνο γιατί περιέχει αυτό το στοιχείο του ταξιδιού στο χρόνο. Αλλιώς είναι καθαρά μια ιστορία αγάπης. Και τι αγάπη...
Ο Χένρυ δεν έχει συνειδητό έλεγχο πάνω στα ταξίδια του, αλλά σίγουρα το υποσυνείδητό του δουλεύει. Ταξιδεύει πίσω στο χρόνο και γνωρίζει τη γυναίκα του όταν αυτή ήταν μόνο 5. Τα ταξίδια του διαρκούν λίγο κάθε φορά, είναι σε άτακτα χρονικά διαστήματα και βέβαια δεν έχουν χρονική συνέχεια. Τη μία φορά είναι αυτός 32 και αυτή 5 και την άλλη είναι αυτός 30 και εκείνη 16 και πάει λέγοντας. Την γνωρίζει πραγματικά όταν αυτός είναι 28 κι εκείνη 20, αλλά εκείνη τον έχει γνωρίσει από όταν ήταν 5.
Στην αρχή αυτό σε προβληματίζει κάπως, ίσως και να σε μπερδέψει, αλλά σύντομα βυθίζεσαι μέσα σε αυτό το ταξίδι, ρουφάς κάθε λέξη και δεν θέλεις να τελειώσει. Τα παράδοξα είναι πολλά, αλλά δεν στέκεσαι σε αυτά.
Είναι η καλύτερη και πιο καλογραμμένη ιστορία αγάπης που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.
Ήδη ετοιμάζουν ταινία.

 Ψέμματα και φαντασία,  01.04.07 Το έργο αυτό υποτίθεται πως είναι η σύντμιση ενός κλασσικού έργου του Σ. Μόργκεστερν. Αυτό είναι και το πρώτο ψέμα που θα αντιμετωπίσετε. Το βιβλίο αυτό είναι στην ουσία δύο παραμύθια που μπλέκονται το ένα με το άλλο. Και ενώ το ένα ξέρεις πως είναι παραμύθι, το άλλο νομίζεις πως είναι πέρα για πέρα αληθινό. Από τη μια η ιστορία της Μπάτερκαπ, της ομορφότερης γυναίκας στον κόσμο, και από την άλλη η "πραγματική" ιστορία του συγγραφέα, που μας μιλάει για το πως βρήκε αυτό το κλασικό αριστούργημα, τι πέρασε με την οικογένειά του και πως έκανε εντέλει την σύντμηση. Όλα ψέμματα.
Το κανονικό παραμύθι περιέχει πράγματι όλα αυτά τα οποία μας λέει στην περιγραφή. Είναι καλογραμμένο, με μπόλικη δράση και επίσης ένα πραγματικό παραμύθι με καλούς, κακούς, αληθινή αγάπη και καλό τέλος. Σε ορισμένο μόνο σημεία υποστηρίζει πως η ζωή δεν είναι δίκαιη και τέλεια και άρα ούτε το παραμύθι αυτό θα έπρεπε να είναι.
Στον πρόλογο, με πλάγια γράμματα ως σχόλια μέσα στο κείμενο και στον επίλογο είναι η άλλη ιστορία, η υποτιθέμενη αληθινή. Και πράγματι εγώ την είχα πιστέψει εντελώς μέχρι σήμερα που έψαξα λίγο για να κάνω την κριτική μου. Και έπεσα από τα σύννεφα. Μέχρι τώρα αυτό το κομμάτι μου είχε χαλάσει την εικόνα όλου του βιβλίου, το είχα ψιλοβαρεθεί. Αλλά τώρα βλέπω πως αποκτά άλλο νόημα, είναι άλλο ένα παιχνίδι του Γκόλντμαν.
Το βιβλίο έχει γίνει και επιτυχημένη ταινία.

 Εξαιρετική αισθητική,  27.03.07 Δεν είμαι φαν των πολεμικών ταινιών. Αν μπορώ να το αποφύγω, δεν τις βλέπω καθόλου. Και αυτή ήταν σίγουρα μια πολεμική ταινία.
Αλλά, όχι μόνο την είδα, θα την ξαναέβλεπα ευχαρίστως.
Έχει μια εκπληκτική αισθητική. Δε νομίζω να μπορώ να πω τίποτα άλλο που να το χαρακτηρίζει καλύτερα.
Είναι κάπως αργή, έχει ένα δικό της ρυθμό. Δεν είναι μια ταινία δράσης με καταιγιστική περιπέτεια. Και το τέλος άλλωστε το ξέρουμε. Αλλά σε τραβάει να την δεις.
Φυσικά και έχει υπερβολές στην απεικόνιση των χαρακτήρων, αλλά είπαμε, είναι μεταφορά ενός κόμικ. Τόσους κοιλιακούς μαζεμένους ούτε σε γνωστό γυμναστήριο δεν βλέπεις! Αλλά και μεγαλύτερες υπερβολές να είχε και ιστορικές ανακρίβειες να είχε, πάλι θα το συγχωρούσα μια που είναι μεταφορά του κόμικ και όχι των ιστορικών γεγονότων.

 Πρωτότυπη αλλά λίγο κουραστική,  27.03.07 Δεν έχω δει όλη την πρώτη σαιζόν και συνήθως δεν σχολιάζω αν δεν έχω δει όλα τα επεισόδια.
Εδώ κάνω μια μικρή εξαίρεση.
Η σειρά μου άρεσε, τη βρήκα πρωτότυπη, με μπόλικη δράση, αγωνία και περίπλοκες καταστάσεις. Αλλά σε κάποια φάση γίνονται εξαιρετικά πολύπλοκα όλα, το σχέδιο βρίσκει σε κάθε επεισόδιο και ένα καινούριο εμπόδιο, ο πρωταγωνιστής βρίσκει και μια καινούρια λύση. Είναι σούπερ τύπος που παρατηρεί τα πάντα, δεν τον σταματάει τίποτα, είναι καλός, δίκαιος, έξυπνος, όμορφος... έλεος πια!
Το 7 το δίνω γιατί η υπόθεση είναι πράγματι πρωτότυπη, οι ηθοποιοί καλοί, καλή και η σκηνοθεσία του και αξίζει να του δώσει κανείς την ευκαιρία να το δει. Αλλά για μένα ήταν λίγο κουραστική. Θα δω κάποια στιγμή και τα υπόλοιπα επεισόδια, αλλά όταν έχω ξεμείνει από κάτι να βλέπω.